είς τό να αγνοούν

τήν υπαρξή  σου

ώστε κανένα ερωτηματικό

στήν άκρη τών χειλιών.

Σφίγγεις τά δόντια

και συγχαίρεις εαυτόν

που είσαι τόσο δυνατός!

*****

Ζολιώ Λαδά-Βαρβαρέσου

Εστάλη στην ΟΔΥΣΣΕΙΑ, 31/8/2026 #ODUSSEIA #ODYSSEIA

The post Ζολιώ Λαδά-Βαρβαρέσου: ΜΙΚΡΟΙ ΣΤΙΧΟΙ appeared first on Odusseia.

    «Και νομίζεις, Αλκιβιάδη», του απαντά ο Σωκράτης, « ότι η πολιτική είναι παίξε – γέλασε;Για πες μου τι προσόντα διαθέτεις»;

    «Μα,  φυσικά, πολλά: πλούτο, καταγωγή, ξέρω γράμματα, γυμναστική, πάλη».

    «Και μ’αυτά, αγόρι μου, θα κυβερνήσεις τους Αθηναίους, καταλαβαίνεις τι λες»; Αμήχανος ο Αλκιβιάδης κοιτάζει κατάματα τον δάσκαλό του:

    «Μα τι άλλο χρειάζομαι, Σωκράτη»;

   «Πρώτα – πρώτα χρειάζεσαι αρετή (ἀρετῆς μεταδοτέον σοι τοῖς πολίταις), που σημαίνει, αγαπητέ μου, πως πρέπει να ξέρεις τι είναι δίκαιον και τι άδικον, πρέπει να έχεις σύνεση, να μπορείς δηλαδή να ελέγχεις τον εαυτό σου και τις πράξεις σου,να διαθέτεις σοφία, για να συλλαμβάνεις υψηλές και ωραίες ιδέες,να σε διακρίνει ανδρεία, θάρρος δηλαδή και ψυχραιμία, ώστε στα δύσκολα να μη γίνεσαι λαγός, να σέβεσαι και τον τελευταίο πολίτη, αλλά και να εμπνέεις κι ο ίδιος σεβασμό. Όλα αυτά, νεαρέ μου, συνιστούν αυτό που ονομάζουμε ήθος. Και πρόσεξε: μην επαναπαυτείς ποτέ στην αγάπη των πολιτών, γιατί μπορεί να παρασυρθείς και να χαλάσεις (ὅρα μή δημεραστής γενόμενος διαφθαρῇς).Γι αυτό φρόντισε να αποκτήσεις αλεξιφάρμακα: την αυτογνωσία και την αρετή».

            Και συνεχίζει μερικά χρόνια αργότερα ο μέγας Πολιτικός Αριστοτέλης στα «Ηθικά Νικομάχεια» απευθυνόμενος στον όποιο Αλκιβιάδη της εποχής του:

    «Ο γνήσιος πολιτικός τα δίνει όλα για την αρετή και σφόδρα επιθυμεί να κάμει τους πολίτες καλούς και νομοταγείς. Η αρετή, Αλκιβιάδη, μας ανυψώνει σε ηθικές προσωπικότητες, τέτοιες, ώστε να προσεγγίζουμε τον Θεό (ἔστιν τόν ἄνθρωπον Θεόν εἶναι δι’ὑπερβολήν ἀρετῆς). Ο κατ΄αρετήν άρχοντας δεν φοβάται, δεν είναι απαισιόδοξος (δύσελπις ὁ δειλός), πασχίζει για το καλό της πόλης του και βοηθάει τους πολίτες να είναι φίλοι μεταξύ τους, τους κινεί σε έργα ωφέλιμα και ωραία και πρώτος αυτός εφαρμόζει την  δικαιοσύνη (δίκαιη μοιρασιά),γιατί ξέρει πως δίκαιον είναι: το να είσαι ίσος με τον άλλον (ἴσον προς ἕτερον εἶναι),γι’αυτό δεν μεροληπτεί, δεν ευνοεί τους δικούς του, δεν κρατάει αμάχες και δεν γίνεται με την πολιτική πλουσιότερος. Αυτά, Αλκιβιάδη, και να ξέρεις ότι έτσι θα ωφεληθείς και στην προσωπική σου ζωή, γιατί ο ευδαίμων ( ο άνθρωπος που ζεί κατ’αρετήν) δεν επηρεάζεται από τις μεταβολές της τύχης, μπορεί να αντιμετωπίζει ακόμα και τη δυστυχία με γενναίο φρόνημα, γιατί αντλεί δύναμη από το ήθος του (οὐδείς ἄν γένοιτο τῶν μακαρίων ἄθλιος).Εξ άλλου, τι να τα κάνεις τα πλούτη, παιδί μου, μακάριος όποιος περνάει με λίγα, εξομοιώνεται με τον Θεό».

            Έτσι προσδιορίζουν οι Έλληνες φιλόσοφοι το ήθος του πολιτικού, και σ΄αυτόν τον πολιτικό αξίζει η τιμή.

Μαρία Μαρκαντωνάτου  

Σημείωση: Το κείμενο αποτελεί απόσταγμα από τα δύο αναφερόμενα έργα, και όχι μετάφραση αποσπασμάτων.

Εστάλη στην ΟΔΥΣΣΕΙΑ, 20/8/2026 #ODUSSEIA #ODYSSEIA

The post Μαρία Μαρκαντωνάτου: Το ήθος του πολιτικού appeared first on Odusseia.

-Τρόπο ποὺ βρῆκε ὁ φίλος νὰ βγάζει τὸ ψωμί του, δὲν τὰ λυπᾶται;

– Μπορεῖ καὶ νὰ μὴ τὰ πουλάει, θυμᾶσαι τὴν ταινία Ὁ ἄνθρωπος μὲ τὰ πουλιά;

– Ἐκεῖνος ζοῦσε στὶς φυλακὲς τοῦ Ἀλκατράζ, ἔπρεπε ν’ἁρπαχτεῖ ἀπὸ κάπου, μὰ τοῦτος; Ἕνας ἀρχιτεμπέλης εἶναι, ποὺ στἠνει ξόβεργα σὰν σκολιαρόπαιδο.

            Ὁ τόπος, εἶν’ ἀλήθεια, μπουμπούκιαζε ἀπὸ πουλιά. Ὅλοι ἐκεῖ γύρω τοὺς ρίχναμε ψίχουλα, τὰ εἴχαμε υἱοθετήσει. Τὰ βράδια μαζεύονταν χιλιάδες στὴ μεγάλη λεύκα ποὺ μᾶς ἥσκιωνε, πρωί τὰ σκαλοπάτια δὲν κοιτάζονταν ἀπὸ τὶς κουτσουλιές. Στὴν ἀρχή, τὰ πλέναμε μὲ τὸ λάστιχο ὑπομονετικά, μὰ τὸ πράγμα εἶχε παραγίνει.

-Νὰ τὰ φοβίσουμε, συμβούλεψε γείτονας, νὰ πᾶνε σ’ἄλλα δέντρα.

Τό’πε καὶ τό’καμε.Τὴν ὥρα ποὺ κουρνιάζανε, ἔριξε δυὸ σμπάρα μὲ τὴν καραμπίνα στὸν ἀέρα, ἕνα πέταγμα τρελό, μετακομίσανε στὴν πίσω λεύκα. Λυπήθηκα ποὺ ἐρήμωσε τὸ δέντρο, μὰ δὲ γινόταν διαφορετικά.

-Τι τραβᾶνε κι αὐτά, μουρμούριζε ἡ θειὰ Μήτσαινα ποὺ μᾶς ἔφερνε ντομάτες. Δὲν εἶδες αὐτὸς δίπλα; Τὰ πιάνει, καὶ τὰ κουβαλάει. Ποῦ τὰ κουβαλάει. . .

Ἕνα μεσημέρι, τὴν ὥρα ποὺ τρώγαμε στὴ βεράντα:

-Σᾶς παρακαλῶ, ἀκοῦμε μιὰ φωνή. Σηκώνομαι. Ἦταν ὁ ἄνθρωπός μας. Πίσω ὰπὸ τὸν φράχτη ποὺ χώριζε τὰ δυὸ χωράφια φαινόταν μόνο τὸ κεφάλι του. Σὰν κρεμασμένος. Πρώτη φορὰ τὸν ἔβλεπα ἀπὸ κοντά. Πρόσωπο ἀγαθὸ, βασανισμένο.

-Τί θέλετε;

Ὕψωσε τώρα καὶ τὸ χέρι του:

– Ἡ καρδερίνα ἐκεῖ…εἶναι δική μου, καὶ μοῦ ‘δειχνε μὲ τὸ δάχτυλο. Στὴ ρίζα μιᾶς ἰτιᾶς εἶχε κουκουβίσει ἕνα πουλάκι. Δὲν τοῦ τὸ δίνω, σκέφτηκα. Ἔσκυψα νὰ τὸ πιάσω. Δυὸ σπίθες τρομαγμένες τὰ μάτια του, τό’βαλα στὴ χούφτα -γκριζοκίτρινο, ἡ καρδούλα του χτυποῦσε δυνατὰ

– Δὲν τοῦ τὸ δίνω, ξανὰ ἡ φωνὴ μέσα μου

-Ἁμαρτία, τοῦ λέω ἐπιτιμητικά. Κόλλα στὰ φτερά, στὰ πόδια του…

– Τὰ καθαρίζω, δὲν…

– Μὰ τί τὰ κάνετε… δὲν τὰ πονᾶτε;

– Ἔ, δὲν τὰ βλάφτω

– Πῶς δὲν τὰ βλάφτετε, ἀστειεύεστε;

– Σᾶς λέω, δὲν τὰ βλάφτω, ξανάπε, ντροπαλὰ -μοῦ φάνηκε. Μοῦ ‘καμε ἐντύπωση τὸ πράο βλέμμα του

– Τὰ πουλᾶτε; Τοῦ πέταξα, ἐνῶ τέντωνα τὸ χέρι νὰ τοῦ τὸ δώσω.

Χαμογέλασε:

-Δὲν τὰ βλάφτω… τ’ἀμολάω στὸν κῆπο, φρρτ…καὶ ἀράζουνε στὰ δέντρα, κι ἔκαμε μὲ τὸ χέρι του τὴν κίνηση. Τί λέει αὐτός…, τὸν κοίταξα περίεργα.

-Καὶ μένουν;

Χαμήλωσε τὰ μάτια:

-Ελᾶτε μιὰ μέρα στὸ σπίτι μου, Μιαούλη 14, πίσω ἀπὸ τὸ Πυροσβεστεῖο, τὸ μόνο ποὺ ἔχει κῆπο.

            Τὸ ἀπόγευμα, θὰ κατεβαίναμε στὴν πόλη. Ἄς περάσουμε, εἴπαμε, ἀπὸ ‘κεῖ. Περιπλανηθήκαμε κάμποσο στοὺς δρόμους, τελικὰ τὰ καταφέραμε. Ἤταν , πράγματι, ἕνα μονόσπιτο ἄσπρο, γύρω του πολυκατοικίες. Χτυπήσαμε τὴν πόρτα -ἐρημιά. Στὸ πλάι, μικρὸς κῆπος, δυὸ -τρεῖς πορτοκαλιές, μιὰ λεμονιά, καχεκτικὸ πλατάνι στὴ γωνία. Ψάξαμε γιὰ πουλιά, κάποιο σπουργίτι σαλαγοῦσε στὸ χορτάρι. Στὸ ξερόκλαδο βερικοκιᾶς, κοντὰ στὸ σπίτι, κρεμόταν κλουβὶ ἄδειο. Τὸ πήγαινε ὁ ἀέρας πέρα-δῶθε. Πάνω στὸν τοῖχο, πρὸς τὴν πλευρὰ τοῦ κήπου, μὲ μαῦρα ἀδέξια γράμματα ἡ φράση: Παράδεισος πουλιῶν -τὸ δει μὲ γιώτα

                                                                        *

-Θέλετε κάτι; μᾶς ξάφνιασε φωνὴ γυναίκας, τὴν ὥρα ποὺ μπαίναμε στὸ αὐτοκίνητο. Προχωρημένης ἡλικίας, ξερακιανή, καλότροπη.

– Ὁ Παναής ὅπου νά ‘ναι θάρτει. Ἔτσι στριφογυρίζει. Χρόνια στὴν Τασκένδη, τί νὰ λέμε…μαγκούφης. Εὐτυχῶς, ἔχει ἐτοῦτο τὸ σπιτάκι. Χρυσοὶ ἄνθρωποι οἱ γονεῖς του, δὲν τοὺς πρόλαβε.

            Ἔπεφτε τὸ σκοτάδι. Ρούφηξε σιγά- σιγὰ τὸ σπίτι, τὸ κλουβί· τὸ πάει ὁ ἀέρας πέρα-δῶθε.

(ἀνέκδοτο, παρατημένο, ᾿φέτος τὸ ἀνάσυρα, πῆρε αὺτὴ τὴ μορφή.

Ὁ Αὔγουστος ἀπαίτησε νὰ σοῦ στείλω, Θανάση, ὲλάχιστο ὰντίδωρο. Καλὴ δύναμη)

Μαρία Μαρκαντωνάτου

Εστάλη στην ΟΔΥΣΣΕΙΑ, 18/8/2026 #ODUSSEIA #ODYSSEIA

The post Μαρία Μαρκαντωνάτου: Ὁ ἄνθρωπος μὲ τὰ πουλιά        appeared first on Odusseia.

σ’ αυτόν τόν αδιάφορο κόσμο.

Τήν βρήκες στήν Τεχνητή Νοημοσυνη.

Αλλά σ’ έναν αλγόριθμό;

Σ’ έναν αλγόριθμο χωρίς ΑΛΛΑ.

*********

Zoλιώ  Λαδά-Βαρβαρέσου

Εστάλη στην ΟΔΥΣΣΕΙΑ, 17/8/2026 #ODUSSEIA #ODYSSEIA

The post Zoλιώ  Λαδά-Βαρβαρέσου: ΜΙΚΡΟΙ ΣΤΙΧΟΙ appeared first on Odusseia.

ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ Ι.

Τρέμουν διάσπαρτοι αρμοί

στην σεισμική φορά της γης.

Στο κάτοπτρο της μνήμης

τα χνώτα των εγκάτων της.

 ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ ΙΙ.

Μέρα μνημόσυνης Αγάπης

σκόρπισα άνθια στα πωριά

και άλειψα τα κάγκελα

με συλλαβές οδύνης.

******

Κώστας Ευαγγελάτος

Φωτογραφία: Η Χρυσομοίρα Ευαγγελάτου μπροστά στα ερείπια του σπιτιού της στην Ανάληψη Αργοστολίου

www.rodopicollection.blogspot.com

Εστάλη στην ΟΔΥΣΣΕΙΑ, 12/8/2026 #ODUSSEIA #ODYSSEIA

The post Κώστας Ευαγγελάτος: Ημέρα Μνήμης appeared first on Odusseia.

Διότι τό πνεύμα χρειάζεται τήν τροφή του αλλιώς μαραζώνει, γίνεται ασθενικό.

Θυμούμαστε με συγκίνηση τα μυθιστορήματα του Σκωτσεζου γιατρού Τζοτζεφ Κρονιν που διαβάζαμε νέοι. Νομίζαμε ότι ζούσαμε μέσα στούς Πύργους του Εδιμβούργου. Όταν πήγα στο Εδιμβούργο τα θυμήθηκα όλα.

Να θυμηθώ τον Ερνεστ Χεμινγουαιη; Τον Ξενόπουλο; Τό περιοδικό Ελληνόπουλο και τόσα άλλα.

Και ύστερα ήλθε η εποχη των Βραζιλιάνικων και Μεξικάνικων και Ελληνικών. Σύν το ιντερντ. Σχέδον όλοι σταματήσαμε να διαβάζουμε βιβλία καί πέσαμε μέ τα μούτρα σε αυτά. Λεω ολοι αλλά αρκετοί έμειναν στήν γοητεία του τυπωμένου χαρτιού.

Τό πνεύμα αντιστάθηκε στην ελαφροτητα τής tv, στη χαώδη μάζα του ιντερνετ. Το πνεύμα ζητά πάντα τήν δική του τροφή. Καί τώρα ηλθε η εποχή που γυρίζουμε και πάλι  στά βιβλία, στην ανάγνωση.

Εκδίδονται καθημερινά πολλά βιβλία πεζά, ποίηση. Εγκαταλείπουμε τά σήριάλ και αποζητούμε το βιβλίο. Το βιβλίο πάντα ήταν σύντροφος.

Δεν υπάρχουν καλά και  κακά βιβλία Ολα κατι προσφέρουν. Μόνο ένα πρόβλημα. Πολλά τά εκδιδόμενα λίγα τα διαβαζόμενα.

Δέν είμαστε εκεινος ο λαός που καθόμαστε στο τραινο, στο λεωφορείο μέ το βιβλίο ή την εφημερίδα στό χέρι.

Πιο πολλοι γράφουν αλλά δεν διαβάζουν Με χαρά διαβάσαμε οτι ετοιμάζεται νά κυκλοφορησει μεταφρασμένο Ο ΔΙΚΤΩΡ ΖΙΒΑΝΚΟ του Moρίς Παστερνάκ.

Μας θύμησε αλλη εποχή λατρείας

Τής ανάγνωσης μυθιστορημάτων. Ομως ξαναήλθε.

Η μυρωδιά του τυπωμένου χαρτιού θά είναι πάντοτε μαγική!

Ζολιώ Λαδά Βαρβαρέσου

Συμβολαιογράφος

Εστάλη στην ΟΔΥΣΣΕΙΑ, 9/8/2026 #ODUSSEIA #ODYSSEIA

The post Ζ.Λαδά-Βαρβαρέσου: ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΡΟΦΗΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ appeared first on Odusseia.

Ανήκει από παλιά στην Κουντογουράτικη οικογένεια  Μεταξά, όπου και το διατηρεί επάξια με πολλή φροντίδα και μέριμνα, εξυπηρετώντας τους πιστούς και ιδίως τους  κατοίκους της Θηναίας. Τα τωρινά χρόνια μεριμνά και φροντίζει για την κάθε λεπτομέρεια του χώρου και  του πανηγυριού, η ανιψιά του Νίκου Μεταξά, η Βένια Φασόη και ο σύντροφός της Φώτης Σωτηρόπουλο.

Όσο δύναμαι κι εγώ, πηγαίνω προσκυνητής την ημέρα  της Μεταμόρφωσης του  Σωτήρος Χριστού μας. Τούτα τα χρόνια, ο ιερέας Χαράλαμπος Τζάνες και ο ψάλτης Παναγής Κοψαχείλης, κι άλλοι που ψάλλουν,  δίνουν το παρόν τους λειτουργικά με την παρουσία πολλών πιστών.

 Όμως, θυμήθηκα τον μακαριστό παπα- Σωτήρη Μαρκάτο, που όταν ιερουργούσε, ζούσε κυριολεκτικά με δέος τις στιγμές της Θείας Λειτουργίας.  Για πολλά χρόνια ο παπα – Σωτήρης λειτουργούσε την ιερά πανήγυρη  στο ξωκλήσι  του Σωτήρα, της Θηνιάς, καλεσμένος του Νίκου του Μεταξά, ο οποίος και φρόντιζε  με πολλή υπομονή και περίσσια αγάπη αυτόν τον εκκλησιαστικό οικογενειακό χώρο και το πανηγύρι του.

Ο  Νίκος Μεταξάς αναλάμβανε τη μεταφορά του παπα- Σωτήρη από το Ληξούρι στο Σωτήρα, με το πλοιάριό του, μια μεγάλη βάρκα που την έλεγε «Τζανιόσα». Σε κάποιο πανηγύρι, χρόνια πίσω αρκετά, δεκαετία του ’80, στη βάρκα ήταν ο παπα- Σωτήρης με τον γιο του, Δημήτρη.

Παιδάκι τότε, ο μικρός Δημήτρης  και  καθώς πήγαιναν για το πανηγύρι,  έπεσε ξαφνικά στη θάλασσα. Παρόλο που η βάρκα ήταν στο μηχανικό της τρέξιμο,  ο Νίκος Μεταξάς, αμέσως αντιλήφθηκε το γεγονός,  βούτηξε κι έσωσε το παιδί. Από τότε ο παπα- Σωτήρης, έως που γέρασε αρκετά, έδινε το παρόν του στο ξωκλήσι του Σωτήρα, να πράττει το γιορτάσι του, ως εν ζωή ύψιστη προσφορά προς το Θεό και τον ιδιοκτήτη του –Σωτήρα-, που σώθηκε το παιδί του.

 Μεγάλωσε ο Δημήτρης Μαρκάτος  κι ένα παλιό παιδικό χτύπημα  ξύπνησε γύρω στα 25 χρόνια του, αρρώστησε κι έφυγε απ’ τη ζωή. Βαρύ χτύπημα για την οικογένεια του μακαριστού παπα- Σωτήρη…

 Το ξωκλήσι στο Σωτήρα, όπως το αποκαλούμε όλοι μας, είναι  σημαντικό στην «ύπαρξή του», όχι μόνο γιατί είναι τόπος λατρείας και  σύναξης πιστών, αλλά γιατί «κουβαλά» την παλιά ιστορία της περιοχής που αφορά στο ερειπωμένο σήμερα,  ιστορικό μοναστήρι  του  Αγίου Ιωάννη στο Κρύο νερό (στο Κρυονέρι), που αποτέλεσε σπουδαίο εκκλησιαστικό κέντρο στα χρόνια της Φραγκοκρατίας. Επίσης,  κοντά σε αυτό, υπήρξε και η εκκλησία της παλαιάς  Επισκοπής  της  περιοχής, που βοήθησε τους Κεφαλλήνες  να διατηρήσουν την πίστη του τα χρόνια των ξενικών κατακτήσεων.

Οι εικόνες  που κοσμούν το μικρό τέμπλο είναι αξιόλογες από Κρητικούς και Επτανήσιους  αγιογράφους, ενώ ο μικρός καθολικός  ζεστός χώρος του, αγκαλιάζει τόσο όμορφα τους προσκυνητές του και γενικότερα τους πιστούς. Το εκκλησάκι είναι μια φιγούρα θρησκευτική και λαογραφική, με δαντέλα στα πόδια του μια βοτσαλωτή παραλία, αλλά και συγχρόνως τόπος κατάθεσης πίστης και προσευχής. 

Είναι δε φανερό πως, όλος αυτός ο μεγάλος αύλειος χώρος είναι δημιούργημα του χώματος από το βουνό, λόγω που καταλήγει σε αυτόν η  μεγάλη ρεματιά του βουνού, που συχνά σκίζει το έδαφος παρασέρνοντας το χώμα,  με τις μεγάλες κατεβασιές του νερού κατά του χειμερινούς μήνες.

Συχνά τα τελευταία χρόνια με αυτές τις απότομες  κλιματικές αλλαγές,  το μικρό εκκλησάκι κινδυνεύει από τα ορμητικά νερά του βουνού, που πλημμυρίζουν το χώρο και «προσπαθούν», να μπουν μέσα στο ναό.

Ευχής έργο θα είναι να διευθετηθεί η ροή του ρέματος με κάποιο τοιχίο, ώστε να σωθεί από την καταστροφή του νερού το ιστορικό εκκλησάκι και ο περίγυρός του, για  να είναι πάντα προσιτός για τους πιστούς,  που συχνά  αλλά και κάθε χρόνο χαίρονται το όμορφο παραδοσιακό πανηγύρι του Σωτήρα Χριστού. 

Εστάλη στην ΟΔΥΣΣΕΙΑ, 5/8/2026 #ODUSSEIA #ODYSSEIA

The post Γεράσιμος Σωτ. Γαλανός: Τέτοια μέρα που ξημερώνει, θυμήθηκα τον παπα- Σωτήρη, τον Μαρκάτο, εκεί, στο  ξωκλήσι του –Σωτήρα-, της Θηνιάς appeared first on Odusseia.

Μεταξύ τῶν κυριωτέρων αἰτίων ἀνεφέροντο τά κάτωθι: Ἡ συνεχής καταστροφή τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος τῆς Γῆς ἀπό τῆς ἀρχαιότητος, γεγονός διά τό ὁποῖον ἒψεξε τότε ὁ Πλάτων αὐστηρῶς τούς Ἀθηναίους. Μετά παρέλευσιν πολλῶν αἰώνων ἐφθάσαμεν εἰς τήν εφεύρεσιν τῶν ἀτμομηχανῶν καί ἐπίσης τῆς χρήσεως τοῦ ἠλεκτρισμοῦ καί τῆς ἒκτοτε μέχρι καί τῶν ἡμερῶν μας ἐξελίξεως καί τελειοποιήσεως τῶν ὡς ἂνω δύο στοιχείων διά τῶν ὁποίων ἐπιτυγχάνεται ἡ διατρύπησις τοῦ φλοιοῦ τῆς Γῆς. Ἡ ἒκτοτε ἀχαλίνωτος πρόοδος τοῦ ἀνθρώπου, ἣτις ἐγίνετο διαρκῶς καί ἐντονωτέρα μέχρι καί τῆς σήμερον, εἶχεν ἓν πολύ ἐπικίνδυνον ἀποτέλεσμα, διότι ἐπηρέασε τήν φυσικήν ἰσορροπίαν ἐπί τῆς Γῆς καί ἐντός τῶν ἒνδον ταύτης μέ ἀποτέλεσμα τήν ἀποξήρανσιν τῶν ὑδατίνων πόρων ἐκ τῆς συνεχοῦς ἀντλήσεώς των, τῶν συνεχῶν πυρκαϊῶν καί τέλος διά τῆς συνεχοῦς ἀντλήσεως τοῦ πετρελαίου καί τῆς ἐξορύξεως τῶν μετάλλων ἐκ τῶν ἐγκάτων τῆς Γῆς.

            Ὁ τελευταῖος πολυκαταστροφικός σεισμός, ὃστις ἐπεσυνέβη πρό μηνός εἰς Βενεζουέλαν προξενήσας πολυαρίθμους ἀπωλείας εἰς ἀνθρωπίνας ζωάς καί παραλλήλως πλείστας ὑλικάς καταστροφάς, ἠνάγκασαν τόν γράφοντα νά ἐπανέλθῃ σήμερον εἰς τά ὡς ἂνω ἂρθρα του, καθώς κατέστησαν ταῦτα καί πάλιν ἐπίκαιρα. Ἀπό τά ἂρθρα αὐτά ὁ γράφων ἐπέλεξε νά ἀναφερθῇ ἰδιαιτέρως εἰς τό θέμα τῶν Σεισμῶν, ἢτοι διά τό τί γίνεται κατά τάς συνεχεῖς ἐξορύξεις τοῦ πετρελαίου, τοῦ ὓδατος καί τῶν ἂλλων μετάλλων ἀπό τά ἒγκατα τῆς Γῆς.

            Ἐσκέφθημεν ποτέ αὐτούς τούς τεραστίους ὑπογείους χώρους, οἱ ὁποῖοι λόγῳ τῆς συνεχοῦς πολυετοῦς ἀντλήσεως τοῦ πετρελαίου ἀπό τά βάθη τῆς Γῆς διά τάς ἐνεργειακάς ἀνάγκας τῶν ἀνθρώπων καί τῆς βιομηχανικῆς παραγωγῆς παραμένουσι κενοί ἢ καί ἀκόμη τήν ἀναρρόφησιν τῶν ὑδάτων ἐκ τῶν ὑπογείων ὑδατίνων χώρων, λόγῳ τῆς συνεχῶς αὐξανομένης ἀντλήσεως ὓδατος διά σκοπούς πόσεως καί ἀρδεύσεως; Πρέπει νά ἒχωσι δημιουργηθῆ καί νά ὑπάρχωσι τεραστίων διαστάσεων ὑπόγειοι στοαί καί κενοί χῶροι εἰς τά βάθη τῆς Γῆς, οἱ ὁποῖοι χῶροι παραμένουσι κρεμόμενοι ἂνευ οὐδεμιᾶς ὑποστηρίξεώς των λόγῳ τῆς συνεχοῦς καί ἂνευ ἀναπληρώσεως τῶν ἂλλοτε εἰς αὐτά ὑπαρχόντων ἀντλουμένων ὑγρῶν ἀποθεμάτων καί μεταλλευμάτων τῆς Γῆς.

            Αὐτά τά δημιουργούμενα ἀχανῆ ὑπόγεια κενά μεταξύ τῶν ἐπικειμένων καί ὑποκειμένων αὐτῶν ὑπογείων κενῶν δημιουργοῦσι μεγάλην ἀστάθειαν εἰς τό ἂλλοτε ὑπάρχον ἰσοζύγιον μεταξύ τῶν ἀλληλοϋποστηριζομένων πετρωμάτων καί ὑγρῶν. Δι’ αὐτό εἲτε ἐπιτοπίως ἢ εἰς κάποιον ἂλλον ὑπόγειον σημεῖον τῆς Γῆς, θά πρέπῃ νά προκαλῆται αἰφνιδίως ἀπότομος πτῶσις ἢ μετακίνησις τῶν πετρωμάτων ἐντός τῶν δημιουργηθέντων κενῶν, ἐφόσον ἐξέλειπε πλέον ἡ ἀλληλοϋποστήριξις τῶν ὑπογείων πετρωμάτων καί στρωμάτων. Εἶναι δέ γνωστόν, ὃτι ἡ Βενεζουέλα εἶναι μεταξύ τῶν μεγαλυτέρων, ἐάν ὂχι ἡ μεγαλυτέρα παραγωγός χώρα πετρελαίου εἰς τόν κόσμον. Ἐξ οὗ καί οἱ τόσον μεγάλοι Σεισμοί της.

            Ἐκτός τῶν δημιουργουμένων κενῶν ἂς ἒλθωμεν εἰς ἓν ἀκόμη μεγάλον βίαιον ταρακούνημα τῆς Γῆς. Ἐννοῶ τό συντάραγμα τῆς Γῆς λόγῳ πολεμικῶν ἐχθροπραξιῶν καί τόν ἀνηλεῆ βομβαρδισμόν τοῦ ἐδάφους τῆς γῆς εἰς διάφορα ἐμπόλεμα σημεῖα. Π.χ. εἰς Οὐκρανίαν εἰς Κεντρικήν Εὐρώπην, Γάζαν καί Λίβανον εἰς τήν Ἐγγύς Ἀνατολήν, τό Ἰράν εἰς Μέσην Ἀνατολήν καί ἀλλαχοῦ. Εἶναι τεράστιος ὁ ἀριθμός τῶν ἀεροπορικῶν βομβαρδισμῶν, τῶν πυραύλων καί τῶν drones καί αἱ προκαλούμεναι ἐξ αὐτῶν ζημίαι ἐπιφανειακῶς, αἱ ὁποῖαι δημιουργοῦσιν μεγάλα ὠστικά κύματα εἰς τό ἐσωτερικόν τῆς Γῆς.

            Αὐτή ἡ κατάστασις μᾶς φέρει καί εἰς τό λεγόμενον εἰς τήν Φυσικήν ripple effect (ἢτοι ἡ ἐπίδρασις ἢ τό ἀποτέλεσμα ὡς ἐκ τῶν δημιουργουμένων ὑπογείων κυκλικῶν, σπειρωειδῶν ἢ ἂλλων κυμάτων μεταδόσεως μιᾶς δονήσεως, ἢχου κτλ.).

            Ἢδη ἀπό τό τέλος τῆς δεκαετίας τοῦ 1960 ὁ Ἀμερικανός ἐπιστήμων Edouard Lorenz τοῦ MIΤ (Massachusetts Institute of Technology) ἀπέδειξεν ἐπιστημονικῶς, ὃτι μία μόνον μικρή ἀλλαγή κάπου εἰς τήν Γῆν δύναται νά δημιουργήσῃ διά κυματικῆς ἀντανακλάσεως τεραστίας διαστάσεως ἐπιπτώσεις εἰς ἂλλα σημεῖα τοῦ πλανήτου.

Μάλιστα ὁ κ. Lorenz προέβη εἰς τήν περίφημον παρομοίωσίν του τῆς περιπτώσεως ἑνός κάπως ἀνωμάλου πτερουγίσματος μιᾶς πεταλούδας, φέρ’ εἰπεῖν εἰς τήν Κίναν τόν Μάρτιον, ὃτι αὐτό τό ἀνώμαλον πτερούγισμα θά ἠδύνατο νά ἐπηρεάσῃ τόν ῥυθμόν τῶν τυφώνων εἰς τόν Ἀτλαντικόν τόν Αὒγουστον! Ἒχει ἐπίσης ἢδη παρατηρηθῆ ἀπό τάς διαστημικάς παρατηρήσεις, ὃτι τήν ἰδίαν στιγμήν πού γίνεται μία ἠλεκτρική κένωσις (κεραυνός, ἀστραπή) εἰς ἓν σημεῖον τῆς Γῆς, τήν ἰδίαν ἀκριβῶς στιγμήν εἰς τό ἀντίθετον μέρος τῆς Γῆς συμβαίνει ἀκριβῶς τό ἲδιον φαινόμενον, μέ ἀστραπάς καί κεραυνούς!..

            Πιστεύω, ὃτι ἡ ἐπίκαιρος αὐτή μελέτη μᾶς ἐξηγεῖ πολύ καλῶς τά περί τῶν σεισμῶν, τάς ἐπακολούθους ἀπωλείας ἀνθρωπίνων ζωῶν καί ὑλικῶν καταστροφῶν, ὡς τάς βλέπει ἡ ἀνθρωπότης τελευταίως μέ κορωνίδα των τήν μεγάλην καταστροφήν εἰς Βενεζουέλαν.

            Εὐχαριστῶν διά τήν φιλοξενίαν,

                                                                        Λάμπης Γ. Κωνσταντινίδης

Εστάλη στην ΟΔΥΣΣΕΙΑ, 5/8/2026 #ODUSSEIA #ODYSSEIA

The post Λάμπης Κωνσταντινίδης: Περί τῶν Σεισμῶν εἰς Βενεζουέλαν appeared first on Odusseia.

νά δει λεπτομέρειες

Σε μια απ’ τις εκπομπές

ΚΟΛΕΓΙΑ Εγκλημάτων.

Να χαλαρωσει.

Τρίτη μέρα τό ίδιο έγκλημα

Απαράδεκτοι!

«Κλείσε την άχρηστη»

είπε στη γυναίκα του

«ΔΕΝ  ΕΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ»

**************

Ζολιω Λαδά-Βαρβαρέσου

Εστάλη στην ΟΔΥΣΣΕΙΑ, 5/8/2026 #ODUSSEIA #ODYSSEIA

The post Ζολιω Λαδά-Βαρβαρέσου : ΜΙΚΡΟΙ ΣΤΙΧΟΙ appeared first on Odusseia.

το φεγγάρι στάζει ασήμι πάνω στα κλαδιά.

Μέσα στη στάχτη ανθίζει μια μικρή ανάσα,

κι η γη μας ξαναγράφει τραγούδια με νερά.

Και μέσα απ’ τον καπνό σηκώνονται χέρια,

δεν παραδίδουνε τη γη στη σιωπή.

Κάθε βήμα γίνεται υπόσχεση νέα,

πως η ζωή θα νικήσει, ό,τι κι αν πει.

Σαν προσευχή ψιθυρίζει το χώμα,

“δεν τελειώσαμε ακόμα, έχουμε καιρό”.

Κι ένα πουλί που γύρισε κελαηδάει μόνο,

για να θυμίσει πως υπάρχει φως καιρό.

Όταν φυσήξει αγέρας θα πάρει τη θλίψη,

και στη θέση της θα φέρει μια καινούρια ευχή.

Κι απ’ το καμένο χώμα, αργά μα σταθερά,

θα βγει το πράσινο να πει: “ξαναρχίζει η μέρα”.

*************

Γαβριήλ Μανωλάτος

Εστάλη στην ΟΔΥΣΣΕΙΑ, 2/8/2026 #ODUSSEIA #ODYSSEIA

The post Γαβριήλ Μανωλάτος: ΑΝΑΣΑ ΑΠΟ ΣΤΑΧΤΗ appeared first on Odusseia.