Ξεχασμένο έρημο τοπίο  ομοιάζει το χωριό της Κοντογεννάδας στην Ανωγή της Παλικής. Αντιστέκεται στο χρόνο σιωπηλά, με λίγους κατοίκους, με σπίτια  ομορφοπελέκητα στην πέτρα τους, παλιά,  με σκαλινάδες και πορτόνια,  που,  τόσο οι ιδιοκτήτες τους όσο και η πολιτεία, παρόλο που τα έχει κηρύξει διατηρητέα, στέκουν ερειπωμένα και εγκαταλελειμμένα σαν κουφάρια γήινα, μάρτυρες  ενός ιστορικού χωριού… Η ιστορία της Κοντογεννάδας  ξεκινά πριν από τα Μυκηναϊκά χρόνια, με διάσπαρτους τάφους, μυκηναϊκούς και βυζαντινούς,  εδώ και κει, μνημεία μιας σημαντικής νεκρόπολης, που μέσα στα χορτάρια και στα αγκάθια κρύβει την παλιά δόξα και τα αρχαία μυστικά. Η Αρχαιολογική Υπηρεσία του νησιού μας

«Ελέγαμε: ένα Μαραθώνα ακόμα! Ελέγαμε: Μια Σαλαμίνα ακόμα! Ελέγαμε: Ακόμα ένα εικοσιένα! Κι ήρτες τέλος συ, Μητέρα-Μέρα, οπού αγκάλιασες κι ανύψωσες ολόκληρα τα περασμένα στον ανώτατο λυτρωτικό σκοπό τους, στον υπέρτατο τους ηθικόν Ιστορικό Ρυθμό!» (Άγγελος Σικελιανός, Εικοσιοχτώ του Οχτώβρη 1940) 1.Από τα βαθιά χαράματα της 28ης Οκτωβρίου 1940 μέχρι τον Απρίλιο του 1941αλλά και μέχρι την Απελευθέρωση του 1944 διαδραματίστηκαν επικά γεγονότα, που προκαλούν τη συγκίνηση και το θαυμασμό μας. Εμείς οι νεότεροι τα διαβάζουμε στην Ιστορία. Η προηγούμενη όμως γενιά  των πατεράδων μας τα έζησε ενεργά και τα έγραψε με ιδρώτα και αίμα πάνω στα βουνά της Βορείου

Στις 31 Αυγούστου 2012, ο Αντιδήμαρχος Κεφαλλονιάς, Ευάγγελος Θεοφιλάτος, θέλοντας να κλείσει τις καλοκαιρινές εκδηλώσεις, με κάτι που να σφραγίσει επάξια τα καλλιτεχνικά δρώμενα  του Ληξουρίου και ευρύτερα της Παλικής, μου πρότεινε να παρουσιάσουμε την ερευνητική παραδοσιακή εργασία με τα άγνωστα χοροτράγουδα της Κεφαλονιάς μας, που έχει τίτλο «Στην Ανέμη του χορού». Πρόκειται για την  εργασία- καταγραφή (κασετίνα με 2 ψηφιακούς δίσκους και με  έντυπο ενημερωτικό υλικό)  με 30 χοροτράγουδα του τόπου μας  και στην οποία  διατηρείται όσο το δυνατόν γίνεται η αυθεντική γραμμή του μουσικοχορευτικού πλούτου του νησιού μας, στηριζόμενη σε πέντε άξονες: α)  Στις πρωτογενής πηγές των ημερών

Αυτό είναι το ερώτημα που απασχόλησε ένα διεπιστημονικό ερευνητικό πρόγραμμα, καθώς και μια έκθεση που εγκαινιάστηκε αυτόν τον μήνα στο Μουσείο Τέχνης και Ιστορίας της Γενεύης (Musée d’art et d’histoire – MAH), παρουσιάζοντας δώδεκα σχέδια με κιμωλία, φιλοτεχνημένα το 1762 από τον καλλιτέχνη του 18ου αιώνα Ζαν-Ετιέν Λιοτάρ, τα οποία απεικονίζουν την οικογένεια της αυτοκράτειρας της Αυστρίας, Μαρίας Θηρεσίας.     Όπως αποδείχθηκε, το πορτρέτο που η Σεθ χρησιμοποίησε για να εικονογραφήσει το εξώφυλλο του βιβλίου της δεν απεικόνιζε τελικά τη Μαρία Αντουανέτα, όπως πιστευόταν επί μακρόν, αλλά την αδελφή της, Μαρία Καρολίνα.     «Μου αρέσει πολύ να μπορώ να το