Η 9η Φεβρουαρίου, Παγκόσμια Ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας, πέρασε με πανηγυρικούς λόγους, επετειακές εκπομπές και εύηχες διακηρύξεις. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης αφιέρωσαν χρόνο για να υμνήσουν τη διαχρονικότητα και τη συμβολή της ελληνικής γλώσσας στον παγκόσμιο πολιτισμό, ενώ ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μίλησε με σεβασμό και συγκίνηση σε ειδική εκδήλωση. Εκείνο όμως που απουσίασε σχεδόν πλήρως από τον δημόσιο λόγο ήταν η ουσία: ο πραγματικός κίνδυνος που αντιμετωπίζει σήμερα η ελληνική γλώσσα. Διότι την ίδια στιγμή που την τιμούμε επετειακά, την υπονομεύουμε καθημερινά. Την εγκαταλείπουμε αθόρυβα, τη φθείρουμε συστηματικά, την αντικαθιστούμε με ξενικούς τύπους, κυρίως αγγλικούς, που εισβάλλουν στον δημόσιο

Το αέναο τών «ανοικτών οριζόντων»: Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων, και θα πεθάνω μια βραδιά, σαν όλες τις βραδιές, χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων… αρμενίζει στην ελληνική ποίηση υποβλητικό, μελωδικό, λεπτοδουλεμένο, από τον τόσο ιδιαίτερο στιχοπλόκο τού «Mal du depart». Λέξεις γεμάτες γεύση αλμύρας, χρώμα σκουριάς καραβίσιας λαμαρίνας, μυρωδιά θάλασσας και μορφές κουρασμένων πολυτάξιδων ναυτικών, νέγρων, κίτρινων, λευκών, καθώς και τσακισμένων γυναικών του σκοταδιού και των φτηνών αρωμάτων. Στίχοι ολόμεστοι συλλαβών κι εικόνων, στροφές σφριγηλές που πλημμυρίζουν βιώματα και πυρετώδη νοήματα.  Αυτός είναι ο Καββαδίας. Της μουσικής, της