«Ένα μικρό θολό φιλιστρίνι στον ολόφωτο πλού του Κώστα Ευαγγελάτου» Μια  διαδρομή πενήντα χρόνων στην ποίηση δεν είναι βέβαια ένα μικρό γεγονός, συνιστά αντίθετα μια υπεύθυνη αξονική τομογραφία ποικίλων ροπών, ροών, τάσεων, εντάσεων, του ίδιου του ποιητικού λόγου και συνακόλουθα της εκφραστικής του. Ένα συναξάρι, σημείο συνάντησης  στον βωμό του γνήσιου ποιητικού πάθους ή της «ιεράς μανίας» κατά Πλάτωνα, αυτής που κατορθώνει να αποκρυσταλλώνει και να δίνει μορφή και ανάσα στην σμίλη, το κοφτερό εργαλείο του ποιητή και του καλλιτέχνη για να κατεργαστεί στο εργαστήρι της ψυχής του το μοναχικό και απαραβίαστο, το λίθο, το μάρμαρο, το ξύλο, το μέταλλο

Η μορφή της λαβής παραπέμπει άμεσα σε ερμαϊκή στήλη. Ο σχεδιασμός της είναι εντελώς ασυνήθιστος. Κατά τη διάρκεια αρχαιολογικής έρευνας που πραγματοποιήθηκε ενόψει ενός κατασκευαστικού έργου στη Γέλα της Σικελίας, οι αρχαιολόγοι έφεραν στο φως μία ασυνήθιστη σκαλιστή οστέινη γραφίδα, ένα αιχμηρό εργαλείο το οποίο χρησιμοποιούνταν για τη χάραξη επιγραφών στον πηλό πριν από το ψήσιμό του. Όπως μετέδωσε και το ARTnews, η γραφίδα εντοπίστηκε κατά τη διερεύνηση του οικοπέδου όπου πρόκειται να ανεγερθεί ένα νέο Πολιτιστικό Μέγαρο. Τέτοιου είδους έρευνες είναι συνηθισμένες σε περιοχές με αυξημένο αρχαιολογικό ενδιαφέρον, και η Γέλα, μια άλλοτε ισχυρή αρχαία ελληνική αποικία, είναι γνωστή

Εστάλη στην ΟΔΥΣΣΕΙΑ, 19/1/2026 #ODUSSEIA #ODYSSEIA

Γεννήθηκε στο Αργοστόλι. Πήρε τα πρώτα του μουσικά μαθήματα στη Φιλαρμονική Σχολή Κεφαλληνίας από τον Ιταλό  καθηγητή του βιολιού Ρανταμές Μανιόνι (1).             Μαθητής διεύθυνε τη χορωδία του Γυμνασίου Αρρένων Αργοστολίου και σε ηλικία 15 χρόνων, μετά το θάνατο του δασκάλου του Νικολάου Λυγγούρη, την εκκλησιαστική χορωδία του μητροπολιτικού ναού του Σωτήρος Αργοστολίου.             Μέχρι και το 1948 διεύθυνε την Ανδρική Χορωδία Αργοστολίου. Στην Αθήνα  φοίτησε στο Εθνικό Ωδείο  και πήρε πτυχίο ανώτερων  θεωρητικών.  Το 1959 ίδρυσε τη γνωστή ανά το πανελλήνιο από τις πολλαπλές ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές  εμφανίσεις «Επτανησιακή Χορωδία και  Μαντολινάτα», Η Χορωδία αυτή είχε το μοναδικό προνόμιο