Μπορείς ας πούμε να το συκοφαντήσεις… θα σε πνίξουνε αύριο τα ίδια σου τα λόγια, που εσύ ο ίδιος τά’βαλες αγχόνη στο λαιμό σου.
Μπορείς να κάνεις ότι δεν το βλέπεις … όμως ένα λιοντάρι, εξακολουθεί να είναι λιοντάρι, ακόμα κι αν το περιφρονούν ή δεν γνωρίζουν την ύπαρξη του.
Μπορείς να το βάζεις στο κρεββάτι τού Προκρούστη και να στρογγυλεύεις τα λόγια και τις λιονταρίσιες πράξεις του, και ότι το μικρό σου το κεφαλάκι δεν το καταλαβαίνει ή δεν τώχει βίωμα, να το αφήνεις απ’έξω καθώς αφηγείσαι την ιστορία του,
που για να την πεις πραγματικά, πρέπει να σπάσεις και αυγά.
Κι ωστόσο, ότι κι αν η μικρότητα κι η μετριότητα προσπαθήσει… πως να κρύψεις ένα λιοντάρι ; Δεν γίνεται.
Στο μήκος τού χρόνου θα πεταχτεί έξω, από το βολικό πλαίσιο που ο καθένας τώβαλε.
Θα πεταχτεί και θα βρυχηθεί τ’αγρίμι τού Χριστού το Άγιο, με όλη του την τρυφερότητα και όλη την ανυποταξία.
Ν ‘ακούσουν τη φωνή του οι άνθρωποι “αχτένιστη”, γιατί εδώ το διακύβευμα δεν είναι κάποια καταστασούλα ή μια κοινωνικά εγκεκριμένη καλλιέπεια…
Είναι η ανάσταση των νεκρών! Είναι το να ξέρει ο άλλος, που δε βολεύεται με μισόλογα, πως ο Πέτρος υπήρξε αρνητής και ο Παύλος διώκτης, όπως ακριβώς τούς δίνει και το Ευαγγέλιο !
Να ξέρει -για να νοιώθει πως άνθρωποι ήσαν κι αυτοί, χώμα, που έγινε θεός- ότι στην πρώτη Αποστολική μάλιστα, Σύνοδο που έγινε στην Ιερουσαλήμ, οι Απόστολοι μεταξύ τους μάλωσαν.
Είναι μιά ήπια λέξη που χρησιμοποιώ για τον καυγά που επισυνέβη.
Να τους νοιώσει λοιπόν ο βαθειά τραυματισμένος άνθρωπος τής εποχής μας, τούς Αγίους κοντά του, ζωντανούς,
που μπορούν και να νευριάζουν, και να μαλώνουν μεταξύ τους, χωματένιους που γίνονται ουρανός,
και όχι τίποτα αποστειρωμένους, που “μένουν ασφαλείς”, εμβολιασμένοι με τούς ιούς υποκρισίας τού Δυτικού ψευδό-ουμανισμού κ ψευδαγαπολογίας,
να πλατσουρίζουν σε ρηχά πνευματικά νερά.
Να θυμηθούμε εδώ ότι ο Πατέρας μας Γεράσιμος Φωκάς, τούς Δυτικούς, για τη ζαβή, τη στρεβλή “πνευματικότητα” τους, τούς αποκαλούσε “κουλούκια”, κουλούς δηλαδή, ανάπηρους πνευματικά.
Να θυμηθούμε ακόμα ότι μέχρι το 1054 ολόκληρη η Ευρώπη, είναι Ορθόδοξη.
Μέχρι δηλαδή που ο Πάπας τής Ρώμης, αποφασίζει ότι είναι αυτός -όχι ο Χριστός- αρχηγός τής Εκκλησίας, πρώτος, και αλάθητος -αν είναι δυνατόν να είναι στα καλά του ένας που -μέχρι σήμερα στη θέση αυτή- πιστεύει πως είναι αλάθητος-
Από όλη αυτή την πνευματική απόκλιση -για να το πούμε ήπια- κράτησε την Κεφαλλωνιά αλώβητη, ο Προστάτης της, Άγιος μας Γεράσιμος!!!
Συνεχίζοντας, θα δούμε παρακάτω στοιχεία, τής λιονταρίσιας, τής λεβέντικης, πνευματικής ευρωστίας τής Ορθοδοξίας
-την οποία κάποιοι ανάμεσα μας έχουν προσωρινά έχουν ξεχάσει- και στην οποία μάς κράτησε ο Άγιος Γεράσιμος.
Κάποτε ο Άγιος Πατήρ Πορφύριος, σε κάποιους ανθρώπους που τον ρώτησαν,
“Τι να κάνουμε” τούς απήντησε αδίστακτα με σαλότητα, “Διαδώστε πως είμαι σε πλάνη”.
Όχι βέβαια ότι συνέβαινε κάτι τέτοιο, αλλά σ’αυτούς αυτό έπρεπε να πει για να βοηθηθούν…
-δεν μπορούμε να το εξηγήσουμε εδώ, το τι πραγματικά συνέβαινε και ο Άγιος μίλησε έτσι-
…χωρίς να τον νοιάζει το καλό του όνομα.
Πόσες τέτοιες ιστορίες και για τον Πατέρα Γεράσιμο παραμένουν άγνωστες . Και μάλιστα με σαλότητα, που τόσο έχει ανάγκη σαν αντίδοτο, η σαλή εποχή μας.
Πολλά σωστά λόγια μπορούν να ειπωθούν στους ανθρώπους. Για να είναι όμως και λειτουργικά, για να τους αγγίξουν, για να τούς μιλήσουν μέσα τους, μέσα στη τρέλλα τους, πρέπει να είναι ενυπόστατα, ζωντανά, να τούς μιλάνε στο σήμερα τους, στην ανάγκη και στην αλήθεια τους.
Η ερμηνεία και η συσχέτιση των λόγων ενός Αγίου, και των πράξεων ενός Αγίου, πρέπει να βρίσκει τον τρόπο να μιλά στους ανθρώπους όχι μουσειακά.
Γιατί ο Άγιος Πατέρας Γεράσιμος Φωκάς, όπως και ο Άγιος Πατέρας Πορφύριος, και άλλοι, σε μάθαιναν κάτι πολύ περισσότερο από το να ανοίγεις κονσέρβες• σε μάθαιναν και σε μαθαίνουν, όπως τούς ζούμε, να βγάζεις ψάρια ο ίδιος !
Μιλάει ας πούμε ανοίγοντας την “κονσέρβα” ο ομιλητής
(ο τρόπος που χρησιμοποιεί το περιεχόμενο της, την κάνει “κονσέρβα”)
και λέει κάτι που είναι απόλυτα σωστό :
“Πρέπει, το κατάστρωμα τού ιστιοφόρου (ιστιοφόρο είναι ο άνθρωπος) να είναι καθαρό, καλαφατισμένο, λουστραρισμένο!”
Ωραία, απόλυτα σωστό.
Μα εντελώς ανυπόστατο, εκτός τόπου και χρόνου δηλαδή, τη στιγμή που η θάλασσα σήμερα, έχει βγάλει 9 μποφώρ!
Το πρώτο που προέχει είναι να σώσουμε το καράβι, τον άνθρωπο.
Για να καταλάβουμε καλύτερα το ανυπόστατο, ας σκεφθούμε την εξής σκηνή :
Την ώρα που φθάνει αιμόφυρτος ο άνθρωπος στο νοσοκομείο, να τον ρωτάει ο ιατρός πριν τον αναλάβει :
“Έχεις κάνει μπάνιο ;;;”
“Φοράς καθαρά ρούχα ;;;”
“Έχεις καθαρά νύχια ;;;”
“Γιατί είσαι ματωμένος ;;;”
Αν γελάτε, αν γελάμε, μ’αυτήν την σκηνή, ας σκεφθούμε πόσες φορές έχουμε πει ουσιαστικά αυτές τις ίδιες φράσεις (μεταφορικά μιλάω) στον αναγκεμένο άνθρωπο, εξουθενώνοντας τον.
Κάποτε, σε εκδρομή που είχε οργανώσει ο Πατέρας Γεράσιμος Φωκάς στην Κωνσταντινούπολη, ήταν μαζί κι ένα Κεφαλλωνιτόπουλο, κουρλό παιδί κι αλητάκι, όπως θα το έλεγε ο κόσμος.
(“Είμαι το αλητάκι τού Θεού” όπως έλεγε και ο Άγιος Πατέρας Πορφύριος).
Τη νύχτα που όλοι έμειναν στο ξενοδοχείο, αυτός βγήκε.
Την άλλη μέρα το πρωί στην Θεία Λειτουργία στο Πατριαρχείο μέσα στον Άγιο Γεώργιο,
στο “…τα σά εκ των σών…” ένοιωσε μιά παράξενη συγκίνηση, ένα κάλεσμα (ο ίδιος μού έχει δώσει τη μαρτυρία), και πάει στον Πατέρα Γεράσιμο και τού λέει :
~”Δέσποτα… τα έχω κάμει όλα… αλλά η ψυχή μου… Θέλω να κοινωνήσω.”
~”Προχώρα να κοινωνήσεις…” τού λέει ο Πατέρας Γεράσιμος Φωκάς,
“…και τ’άλλα θα τα βρούμε!”
… Πως να κρύψεις ένα Λέοντα τού Χριστού, Αληθινό Πατέρα, που ακριβώς όπως ο Πατέρας τού Ευαγγελίου νοιάζεται για το άσωτο παιδί του.
Που δεν το ρώτησε, όταν κατέφυγε σ’αυτόν, αν είναι καθαρός, αλλά τού προσέφερε το καλύτερο φαΐ του•
όπως ο Θεός προσφέρει στον πεσμένο, τον πληγωμένο άνθρωπο, το καλύτερο φαΐ του, το Σώμα του και το Αίμα του…
…κι αυτό γιατί, πως να κρύφθεί το μεγαλείο ενός Λέοντα Θεού Πατέρα ;
Δεν γίνεται.
Το μέλλον τής Ορθοδοξίας ανήκει στα λιοντάρια, σε αληθινά ταπεινούς ανθρώπους και ταυτόχρονα πανυπέρτατους,
με το “Εγώ ειμί» τού Χριστού μέσα τους•
και όχι σε ψευδό-ταπεινολόγους, που την πνευματική τους καχεξία την βαπτίζουν ταπείνωση.
Το μέλλον τής Ελληνορθοδοξίας,
το μέλλον μας, ανήκει σε ανθρώπους με ψυχή λιονταριού,
που δεν πάνε στο Θεό από υπολογισμό και από φόβο•
στέκονται μπροστά Του γυμνοί χωρίς δικαιολογίες, έτοιμοι ακόμα και να παλαίψουν μαζί του, αν αυτό πρόκειται να τους φέρει σε αληθινή σχέση μαζί Του,
όπως το έλεγε και ο Άγιος Πατέρας μας Πορφύριος και ο Άγιος Πατέρας μας Γεράσιμος Φωκάς.
Άνθρωποι με ψυχή λιονταριού λοιπόν, αληθινοί ακόμα και μέσ’από το λάθος τους, απείρως προτιμώτερο αυτό, παρά η κακομοιριά κι ο κακομοιρίστικος τρόπος μπροστά στο Θεό…
… γιατί, εμείς και στο Θεό ορθοί μιλούμε, όπως το έλεγε ο Στρατηγός μας ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.
Άνθρωποι λέοντες πνευματικά, που πολλές φορές δε τους βάζει το μάτι σου• “αμόρφωτοι” σαν τούς ψαράδες τής Γαλιλαίας, σαν τους ταπεινούς μα ανυπότακτους Αγωνιστές του ’21,
που τούς είδαν οι ξένοι που ήλθαν εδώ να μάς ποδηγετήσουνε, και τρόμαξανε, με το ελεύθερο πνεύμα τους και τη συγκλονιστική υπέρλογη στάση τους…
…όταν ας πούμε στους Τούρκους που σπάγανε τα μέλη τής Ακρόπολης να πάρουν το μολύβι των αρμών της, τούς είπαν,
πόσα βόλια θέλετε για τα στήθια μας, να σας τα δώσουμε εμείς, αρκεί να μη σπάτε τα μάρμαρα μας, γιατί μέσα σ’αυτά είν’η ψυχή μας.
Ο Πατήρ Γεώργιος Μεταλληνός, Κερκυραίος με Ληξουριώτισσα Πρεσβυτέρα, τη Σεβαστή μας κυρία Βαρβάρα, τα καλοκαίρια που παραθέριζανε στο Ληξούρι, μάς μάζευε στο σπίτι του.
Εκεί μάς είπε, πως όταν ήλθανε εδώ οι ξένοι “σωτήρες”…
-που αφού πρώτα πολεμούσανε την Ελληνική Επανάσταση, βλέποντας πως νικούσαμε κι επικρατούσαμε, ήλθανε να μάς ελέγξουνε-
…όταν είδαν τούς Έλληνες Ορθοδόξους Επισκόπους κ Ιερείς
-7100 από αυτούς πολέμησαν και έπεσαν στην Επανάσταση-
με κάτι μακρυά μαλλιά ν’απλώνονται στην πλάτη τους,
με κάτι σπαθιά και κάτι πιστόλια να κρέμονται από τη μέση τους, τρομάξανε !
Είπανε, αν αυτός ο Λαός, έχει αυτούς τούς Πνευματικούς Πατέρες, χαθήκαμε.
Για κάτσε να τούς βάλουμε τα δυό πόδια σ’ένα παπούτσι•
και φέρανε τον υποκριτικό ηθικισμό και τον φαρισαϊκό ευσεβισμό στην Ελλάδα•
(τα φρούτα τους)
και από λιοντάρια γίναμε παπαγάλοι.
Το πρόβλημα μας των Ελλήνων σήμερα, είναι πρωτίστως πνευματικό• και πρόβλημα οντολογικής μνήμης .
Με απλά λόγια, έχουμε ξεχάσει το ποιοί είμαστε.
(Οι ξένοι το θυμούνται πολύ καλύτερα).
Γι’αυτό και είμαστε πεσμένοι στα τέσσερα, και μάς διακορεύει και μάς ανατινάζει, όποιος θέλει.
Δεν αξιώθηκε η Κεφαλλωνιά να δει το Δεσπότη της•
όπως δεν αξιώνεται ολόκληρη η Ελλάδα να δει τούς αρίστους της…
…σαν αυτούς που το μυαλό μου πρόχειρα πηγαίνει,
…έναν σκουπιδοκαθαριστή στ’Αργοστόλι με διαμαντένιο χαρακτήρα, για το υπουργείο εσωτερικών…
…έναν περιπτερά στο Ίλιον με ενστικτώδη γνώση τής αγοράς και εντιμώτατο (γιατί από διάβολο-μαζώματα τίποτα δε θα μείνει) για το υπουργείο οικονομικών…
…έναν γεωργό στην Λάρισσα που σού μιλάει για το θαύμα τής γέννας τής γης και κλαίει,
και στέκεται μ’απέραντο σεβασμό επάνω της, για το υπουργείο γεωργίας…
…ένα παιδί στην Άνδρο, φυσικό αρχηγό στα παιχνίδια με τούς συνομηλίκους του,
με παράστημα τέτοιο και φυσική καλωσύνη τόση, που όλοι από αγάπη να τον ακολουθούν… (χωρίς καν να τούς δίνει χρήματα, θέσεις, και υποσχέσεις)
… με τρόπο τέτοιο ώστε μάς έκανε να σκεφθούμε, να, σ’αυτόν τον φυσικό αρχηγό, πρέπει να δώσουμε τη θέση τού αρχηγού στρατού ή τού πρωθυπουργού, αύριο!
Ουτοπία ;
Είδαμε πως τα κατάφερε και η “υπεύθυνη” “σοβαρότητα” των “αρμοδίων”.
Ενώ αντίθετα απ’αυτούς,
η αληθινή πραγματικότητα
τής ζωής είναι το θαύμα•
και αξίζει να εργάζεται κανείς γι’αυτό, τοποθετημένος στην σωστή πλευρά επιλογής.
Έχουμε τη Δύναμη, και δεν την λειτουργούμε• δεν Την επικαλούμαστε• με υπαρξιακό συγκλονισμό και με παραδοχή τής αποτυχίας μας•
παρά επιδερμικά, εθιμοτυπικά, και μαζί με ένα σωρό σοφιστικές δικαιολογίες για το ότι δεν εννοούμε να αλλάξουμε•
αλλά ακολουθούμε αλλότριους,
κι ότι πιό πλανεμένο ανάμεσα μας.
Το “Γαλατικό” μας ‘Χωριό” κρύβει μέσα του, τον πραγματικό θαυματουργό του “ζωμό”
-αν καταλαβαίνετε τι εννοώ-
και τον αφήνουμε ανενεργό.
Είπε ο Άγιος, πως το πρόβλημα τής Κεφαλλωνιάς, το πρόβλημα τής Ελλάδος, λύνεται σε μια νύκτα.
Αν όλοι μαζί,
σταθούμε με ειλικρίνεια μπροστά στον Θεό και του ζητήσουμε συντετριμμένοι βοήθεια…
(μη ελπίζοντας πιά σε “άρχοντες” από τους οποίους δεν πρόκειται να έλθει καμμιά σωτηρία)
…το πρωί θα δούμε θαύματα.
Το μόνο θετικό
-το επιβεβαιώνει και η ιστορία μας αυτό-
είναι πως η ύπνωση μας δεν είναι θάνατος, αλλά νεκροφάνεια.
Λιονταράκια που αποκοιμηθήκαμε, πως το λέει εκεί το Ευαγγέλιο,
και μπορεί να χαίρονται πολλοί που αποκοιμηθήκαμε,
αλλά όπως συνεχίζει το Ευαγγέλιο,
ποιός τολμάει να μάς ξυπνήσει,
ή με άλλα λόγια,
τί έχει να γίνει έτσι
και ξυπνήσουμε !
Γιατί, πως να κρύψεις ένα λιοντάρι !
Πνευματικά λιοντάρια λοιπόν χρειαζόμαστε που θα έχουν καταλάβει βαθειά το πνεύμα, πνευματικών επαναστατών εναντίον τού θανάτου,
όπως ο Φωκάς και ο Πορφύριος
και ο Ιάκωβος τής Ευβοίας
και ένα σωρό άλλων,
εμφορούμενος από την διδασκαλία των οποίων γράφω αυτή την ώρα.
Οι μεγάλες αλήθειες τής ζωής αυτών των αγίων ανδρών ας συγκλονήσουν την ύπαρξη μας, και ας αλλάξουμε,
ας γίνουμε αυτό που είμαστε !
To στρογγυλεμένο επιδερμικό “comil faux” (κομίλ φώ) τού ψευδό-ευσεβισμού και ψευδό-ηθικισμού,
που δεν έχει πραγματική πνευματική ευρωστεία…
-που πολλές φορές παριστάνει
και τη διάκριση και τη διακριτικότητα,
αλλά δεν είναι αληθινή λεπτότητα και διάκριση-
…και που υπάρχουν
ο ψευδό-ευσεβισμός,
ο ψευδό-ηθικισμός,
η ψευδό-ταπεινολογία,
τα γεννήματα αυτά τού ψευδό-ουμανισμού που φθάνει μόνο μέχρι τον τάφο,
υπάρχουν λοιπόν όλα αυτά
για να μην κάνει ποτέ ο Άνθρωπος αληθινή σχέση με τον Θεό του ( ! ), τη Ζωή του ( ! ),
(τον Θεό του που τον πάει στη ζωή
και μετά την τελευταία του εκπνοή),
γι’ αυτό όλα αυτά θα πάνε στην άκρη.
Μόνος του ο κόσμος θα το κάνει,
κουρασμένος, γδαρμένος από το τίποτα που προσποιείται το νόημα•
μέσα από πόνους γέννας και αφύπνισης,
θα αλλάξει, βάζοντας ότι, και οποίους, τού απομυζούν τη ζωή, στο περιθώριο•
εκεί που αυτοί οι ερημωμένοι, προσπάθησαν να βάλουν τον Θεό μας•
και που χαρά μας θα είναι
και αυτοί να αλλάξουν.
Θα ελευθερωθούμε,
και θα τα διδάξουμε αυτά και στην καταπληγωμένη Οικουμένη.
Γιατί, πως να κρύψεις ένα λιοντάρι : Την ψυχή• πνοή τού Θεού μέσα στον κάθε Άνθρωπο.
*********************
Γεώργιος Κακής Κωνσταντινάτος
Υστερόγραφο :
Με ρωτάνε συγγενείς μου στην Κεφαλλωνιά, για ποιούς τα γράφω αυτά ;
Απαντώ :
Για τούς χειρότερους,
είναι οι αυριανοί άριστοι.
Εστάλη στην ΟΔΥΣΣΕΙΑ, 26/6/2026 #ODUSSEIA #ODYSSEIA