Η Μπούλα μας αποχαιρέτησε μέσα στην καρδιά της άνοιξης… ‘Ήταν μια ξεχωριστή κεφαλλονίτισσα με όλη τη σημασία της λέξης! Μια γυναίκα αυθεντική, αισθαντική, με έμφυτη αισθητική αντίληψη και γνήσια επτανησιακή καλλιτεχνική κουλτούρα που απεχθανόταν κάθε είδους κακογουστιά. Ήταν μια αρχόντισσα – οικοδέσποινα
Τα Τετρακόσια χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς οι Έλληνες, στην περίοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής περιμένοντας την Λαμπρή, εύχονταν ο ένας στον άλλον «Καλή Ανάσταση» και ταυτόχρονα υπονοούσαν με νόημα ότι εύχονταν ταυτόχρονα και την Ανάσταση του Γένους. «Περιμένοντας την Ανάσταση», είναι στην πραγματικότητα
Χριστός ανέστη! Νέοι, γέροι και κόρες, όλοι, μικροί – μεγάλοι, ετοιμαστήτε μέσα στες εκκλησίες τες δαφνοφόρες με το φως της χαράς συμαζωχτήτε ανοίξετε αγκαλιές ειρηνοφόρες ομπροστά στους Αγίους και φιληθήτε! Φιληθήτε γλυκά, χείλη με χείλη, πέστε Χριστός ανέστη, εχθροί και φίλοι! –
