Αγαπητά μέλη του Συλλόγου Κεφαλλήνων Βικτώριας “Ο Κέφαλος”,
Με βαθιά οδύνη και συγκίνηση σας ενημερώνουμε ότι σήμερα το πρωί ο Κώστας ο Τσιμάρας έφυγε για το αιώνιο ταξίδι στο φως.
Ο Κώστας δεν ήταν απλώς ένα από τα πιο παλιά μέλη του Συλλόγου μας. Ήταν ένας άνθρωπος δεμένος με τον Σύλλογο με τρόπο σπάνιο, σχεδόν βιωματικό. Υπηρέτησε από πολλά και διαφορετικά πόστα, όμως η ουσία της προσφοράς του δεν μετριέται σε ρόλους ή τίτλους. Μετριέται στη σταθερή του παρουσία. Στο «είμαι εδώ», χωρίς θόρυβο, χωρίς απαιτήσεις. Μέχρι τελευταία στιγμή ρωτούσε και ενδιαφέρονταν για το Σύλλογο μας και πάντα ήθελε να μαθαίνει νέα του.
Ήταν πάντα εκεί. Όταν χρειαζόταν δουλειά, όταν χρειαζόταν στήριξη, όταν τα πράγματα ήταν εύκολα αλλά κυρίως όταν ήταν δύσκολα. Δεν έφευγε. Δεν απομακρυνόταν. Έμενε και σήκωνε βάρος. Πρόσφερε απλόχερα τον χρόνο του, την ενέργειά του, τα χρήματά του — και μάλιστα είχε πληρώσει τη συνδρομή του μέχρι και το 2029, σαν μια σιωπηλή πράξη αγάπης και πίστης, σαν να ήθελε να μας διαβεβαιώσει πως θα είναι παρών, ακόμα κι όταν δεν θα είναι.
Για τον Κώστα, το Κεφαλλονίτικο Σπίτι δεν ήταν τέσσερις τοίχοι. Ήταν πατρίδα. Ήταν η ίδια η Κεφαλονιά. Ένας χώρος με δικούς του ανθρώπους. Ένας χώρος που μύριζε σαν τους κήπους του χωριού του. Ένας τόπος επιστροφής, μνήμης και ζεστασιάς.
Ως άνθρωπος ήταν καλοσυνάτος, γαλήνιος, πατρικός. Είχε εκείνη τη σοφία που δεν επιβάλλεται αλλά αγκαλιάζει. Ήξερε να ακούει. Να αφηγείται ιστορίες. Να συμβουλεύει χωρίς να πληγώνει. Να σου μιλά και να νιώθεις πως δεν είσαι μόνος.
Η τελευταία πατρική συμβουλή που μου έδωσε ήταν:
«Κοίταξε να χαρείς τη ζωή όσο περισσότερο μπορείς. Δεν έχει τίποτε άλλο σημασία».
Λόγια απλά. Λόγια βαριά. Λόγια που σήμερα ηχούν αλλιώς.
Με αυτά τα λόγια στο μυαλό και στην καρδιά, το Διοικητικό Συμβούλιο βρέθηκε σήμερα στη δύσκολη θέση να αποφασίσει αν θα έπρεπε να ακυρώσουμε τον αποκριάτικο χορό μας. Και όσο το συζητούσαμε, τόσο γινόταν ξεκάθαρο: αν μπορούσαμε να ρωτήσουμε τον Κώστα, είμαστε βέβαιοι πως θα μας έλεγε να προχωρήσουμε. Να τον κάνουμε. Να μη σταματήσουμε τη ζωή.
Γιατί ο Κώστας δεν θα ήθελε τη θλίψη μας. Θα ήθελε τη μνήμη μας. Δεν θα ήθελε το πένθος να παγώσει τον χρόνο, αλλά η παρουσία του να μας συνοδεύει μέσα στη χαρά. Αυτή ήταν η στάση ζωής του. Και αυτήν επιλέγουμε να τιμήσουμε.
Ο Κώστας είχε μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Και είμαι βέβαιος πως είχε μια θέση στην καρδιά όλων όσοι τον γνώρισαν, έστω και λίγο. Δεν υπήρξε ποτέ κανείς που να είχε να πει κάτι αρνητικό γι’ αυτόν. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι επιλογή ζωής.
Θέλω να πιστεύω — και το πιστεύω βαθιά — πως θα βρίσκεται πάντα μέσα στο club μας. Να μας συνοδεύει στις χαρές μας. Και να μας «κατσαδιάζει» σιωπηλά στα λάθη μας, όπως μόνο εκείνος ήξερε.
Εκ μέρους ολόκληρου του Διοικητικού Συμβουλίου, εκφράζουμε τα πιο ειλικρινή και βαθιά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους ανθρώπους του.
Καλό σου ταξίδι, Κώστα.
Σε ευχαριστούμε για όσα έδωσες και για όσα μας έμαθες.
Δεν θα σε ξεχάσουμε.
Με βαθιά τιμή και συγκίνηση,
Για το Διοικητικό Συμβούλιο
**********
O Κώστας Τσιμάρας γεννήθηκε στη Σκάλα Κεφαλληνίας και ήταν αδελφός της Βίκυς και της Άντζελας. Πολύ αγαπητός στο νησί, άφησε θλίψη σε όλους όσοι τον γνώριζαν. Ας είναι αιώνια η μνήμη του.
—————————————————————————————————————–
Dear members of the Cephalonian Society of Victoria “O Kefalos”,
With deep sorrow and heartfelt emotion, we inform you that this morning Kostas Tsimaras departed on his eternal journey into the light.
Kostas was not simply one of the oldest members of our Society. He was a man bound to it in a rare and deeply lived way. He served the Society in many different roles, yet the true essence of his contribution cannot be measured in titles or positions. It is measured in his constant presence. In his quiet “I am here,” without noise, without demands.
Until his very last days, he would ask about the Society, show genuine interest, and want to hear its news. He was always there — when work was needed, when support was required, when things were easy, but especially when they were difficult. He never walked away. He never distanced himself. He stayed and carried the weight. He gave generously of his time, his energy, and his financial support — even having paid his membership fees through to 2029, as a silent act of love and faith, as if to reassure us that he would remain present, even when he no longer could be.
For Kostas, the Cephalonian House was not just four walls. It was homeland. It was Cephalonia itself. A place filled with its people. A place that carried the scent of the gardens of his village. A place of return, memory, and warmth.
As a person, he was kind-hearted, calm, and deeply paternal. He possessed a wisdom that did not impose itself, but embraced. He knew how to listen. How to tell stories. How to offer advice without wounding. How to speak to you and make you feel that you were not alone.
The last paternal piece of advice he gave me was:
“Make sure you enjoy life as much as you can. Nothing else really matters.”
Simple words. Heavy words. Words that today resonate differently.
With these words in our minds and in our hearts, the Administrative Committee found itself today in the very difficult position of deciding whether we should cancel our upcoming masquerade party. And the more we discussed it, the clearer it became: if we could ask Kostas, we are certain he would tell us to go ahead. To hold it. To let life continue.
Because Kostas would not want our sorrow. He would want our remembrance. He would not want grief to freeze time, but his presence to walk beside us in moments of joy. That was his philosophy of life. And that is what we choose to honour.
Kostas held a special place in my heart. And I am certain he held a place in the hearts of all who knew him, even briefly. There was never anyone who had a negative word to say about him. This is no coincidence. It was his way of living.
I truly believe — and believe it deeply — that Kostas will always be present within our club. Accompanying us in our joys. And gently “scolding” us in our mistakes, in the way only he knew how.
On behalf of the entire Administrative Committee, we extend our deepest and most sincere condolences to his family and loved ones.
Safe journey, Kostas.
Thank you for all that you gave us, and for all that you taught us.
We will not forget you.
With profound respect and emotion,
For the Administrative Committee
Evangelos Plokamakis
President, Cephalonian Society of Victoria “O Kefalos” Inc.
On behalf of the Administrative Committee 2024-2026
Email: CSV.Kefalosau@gmail.com
**********
Kostas Tsimaras was born in Skala, Kefallinias and was brother of VIcky and Angela Tsimara. Much loved on the island, he left a sadness in the hearts of all who knew him. May his memory be eternal.
Εστάλη στην ΟΔΥΣΣΕΙΑ, 9/2/2026 #ODUSSEIA #ODYSSEIA, Βίκυ Τσιμάρα