Η μοναξιά τών ανθρώπων τής εποχής μας τής θλιβερής μοναξιάς τών μεγάλων πόλεων τής ανώνυμης φιγούρας τών πολυσύχναστων δρόμων ειναι ένα θεμα πού απασχολει ολους οσοι εχουν κάποια ευαισθησία. Ευτυχώς υπάρχουν τά προκατασκευασμενα χαμογελα τής τηλεόρασης γιά μια καλημέρα η καλησπέρα. Αχνά πού φαίνονται όσο ο καιρός περνάει.. Αμφοτεροβαρεις συμβασεις του Ενοχικού Δικαίου οι σχέσεις μας δηλαδη;
Αυτά σκέπτομαι οταν διαβάζω ένα ποίημα του αείμνηστοι φιλου Σπύρου Κυριαζόπουλου Καθηγητή Φιλοσοφικής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.
Πώς νά σ’ αγαπήσω αδελφέ μου
Πού κλειδώνεσαι μπροστά μου
Γιά να μή σέ δώ;
Νά καθήσω στή σκιά σου
Μήπως κάποτε ανοίξεις
Καί φανεί τό προσωπό σου;
Νά φωτίσει τήν ψυχή μου
Νά στήν κάνω δώρο;
Η λαχτάρα τής επαφής με τόν άνθρωπο γίνεται λυγμός.
Ο ποιητής ρωτάει ταπεινά τόν συνανθρωπο
«Νά σού παίξω καραγκιόζη
Να γελάσεις
Νά σού κρύψω τούς καημούς μου
Νά μή στενοχωτηθείς»;
Ο ποιητής είναι και αυτός άνθρωπος
Η μόνη διαφορά του είναι πώς αισθάνεται πιο έντονα τους κραδασμούς από τούς αλλους. Ο ποιητής απλώνει πρώτος τό χέρι να αγγίξει την σιδερένια πανοπλία του συνανθρώπου. Διατεθειμένος τους καημούς του νά κρύψει.
Κάθεται στή σκιά μήπως κρύβει μιά ειρωνεία αυτή η προσφορά. Μήπως είναι μείγμα ειρωνείας και οίκτου;
Οτι και να είναι ενα συναίσθημα του ανθρωπου ειναι οδυνηρο και γι αυτο συγκινητικο.
Ζολιώ Λαδά Βαρβαρέσου
Εστάλη στην ΟΔΥΣΣΕΙΑ, 10/9/2026 #ODUSSEIA #ODYSSEIA