Προσδοκώ έναν Αύγουστο όμορφο, ζεστό, σαν το πρώτο άγγιγμα αγάπης, στην καρδιά ενός χειμώνα, ανεξέλεγκτο, σαν αυτά που νιώθω.
Δεν έχω παράπονο απο τον φετινό Ιούλιο μου φέρε τυπωμένα δυο καινούργια βιβλία μου για τις αιώνιες αγάπες μου τα Επτάνησα και την μαχόμενη δικηγορία, έτσι έκλεισε χαρούμενα αυτός ο μήνας πού ‘φύγε.
Ήταν η ανάγκη να χωρέσω τις λέξεις που δε σου είπα ταλαίπωρε εαυτέ μου. Να πάρω, όσες στιγμές και νύχτες γύριζα στο κρεβάτι προσμένοντας την λύτρωση του ακούσιου βάσανου, το καλοκαίρι, την γεύση, την ευωδία του δικού μου παραδείσου, με τα νυχτολούλουδα, τα γιασεμιά, τον βασιλικό, τον δυόσμο και τις γάτες μου να παίζουν στην αυλή μου.
Θέλω να χαρίσω θάλασσες και ξημερώματα, ήλιους και το τραγούδι που ποτέ δεν έπαψες να λες σαν προσευχή, ακόμα στη στιγμή της αγωνίας και του πόνου. Να ψιθυρίσω συναισθήματα και να φωνάξω γέλια. Να ζήσω για μια φορά ακόμα, όπως θέλω εγώ, τόσα καλοκαίρια περάσανε και νομίζω πως δεν πέρασε κανένα ή μόνο το περσυνό . Να ζήσεις εαυτέ μου, για μια φορά, όπως σου αρμόζει. Μην περιμένεις άλλο έλεος και απο κανέναν κυριολεκτικά, πάρα τα βαθιά νερά της θάλασσας μας να σε χαϊδεύουν σχεδόν ερωτικά σχεδόν βελούδινα, όπως πάντα όλα τα χρόνια που πέρασαν νάναι και φέτος . Μου τον χρωστούσες έναν Αύγουστο, για να κλείσει η αλμύρα της θάλασσας τις πληγές που άνοιξε η ζωή και να μην πονάνε άλλο πια, δύσκολο πράγμα φαίνεται μα όχι αδύνατο . Έναν Αύγουστο, εαυτέ μου αφού μου ρήμαξες το χειμώνα, μου, να τον δώσεις πλούσιο, χαμογελαστό, αληθινό, χωρίς ματωμένα τηλέφωνα, χωρίς την πίκρα που δεν έλειψε όλο τον χρόνο, έναν λυτρωτικό Αύγουστο, αυτόν θέλω ως το τέλος του. Χάρισε μου το μήνα, που το γαλάζιο γίνεται πιο έντονο κι ο ήλιος καίει πιο πολύ, που όλοι είναι χαρούμενοι κι η ζωή χαμογελάει. Μου τον χρωστάς το μήνα, που ομορφαίνουν όλα. Ο Αύγουστος είναι η ευκαιρία, που σου ζητούσα καιρό και λίγη καλή τύχη. Ένας Αύγουστος γεμάτος παραλίες και φεγγάρια. Με γεύση καρπούζι και ουζάκι. Ένας Αύγουστος τρελός και παθιασμένος, γεμάτος χρώματα και μουσικές. Με τις παρακλήσεις στην Παναγιά μας ,με τα πανηγύρια στα χωριά μας, με το σμίξιμο των φίλων και συμμαθητών, με την φεγγαρόλουστη λεωφόρο της πανσελήνου «που ο τρελός ανεβαίνει μέχρι τ΄ άστρα».
Αυτόν τον Αύγουστο κάποιοι μας ξέχασαν, κάποιοι μας έλειψαν, κάποιοι μας λείπουν. Κάποιοι μας διέγραψαν οριστικά απ΄την ζωή τους….όπως συμβαίνει πάντα στις μεγάλες αλλαγές. Είναι όμως κι άλλοι που σου λείπουν τόσο ώστε να αναρωτιέσαι αν μπορείς χωρίς αυτούς, ναι τους θυμίζει η φωτογραφία των αγαπημένων που ταξιδεύουν στην αιωνιότητα, ένα δάκρυ μια επίσκεψη στο κοιμητήρι του χωριού μας.
Ποτέ δε σου είναι εύκολο να βγάζεις ανθρώπους απ’ τη ζωή σου.
Άλλωστε «ό,τι αξίζει, μένει».
Κι Αύγουστος μένει,
Μην πιστέψεις ότι αγάπησες δεν μένει, μένει και συντροφεύει και στα δύσκολα και στα όμορφα μ’ ένα πόνο της εγκατάλειψης.
«Έσσεται Ήμαρ»
Από το «μέτωπο» 31/7/2026
Εστάλη στην ΟΔΥΣΣΕΙΑ, 31/7/2026 #ODUSSEIA #ODYSSEIA