Σημαντική συμπαράσταση στην κοσμοιστορική συγκυρία της εξεγερμένης Ελλάδας υπήρξε από μια σεβαστή μερίδα του Ευρωπαικού τύπου, τις καλλιτεχνικές και λογοτεχνικές δημιουργίες κορυφαίων καλλιτεχνών, αλλά και πολλών άλλων πνευματικών ανθρώπων της εποχής καθώς και από την προσωπική εθελοντική σύμπραξη αρκετών που πρόσφεραν σημαντικές έμπρακτες υπηρεσίες και ενισχύσεις στα χρόνια της Ελληνικής εθνεγερσίας. Η υλική, προσωπική ή συναισθηματική συμπαράσταση προς τους αγωνιζόμενους Έλληνες, εκδηλώθηκε με διάφορες μορφές, όπως με οικονομικές προσφορές, με την αποστολή στρατιωτικής βοήθειας, με την κάθοδο εθελοντών, με τη συνεισφορά θρησκευτικών ή φιλανθρωπικών οργανώσεων, με προπαγανδιστικά άρθρα, καθώς και με μια πληθώρα έργων τέχνης και κάθε είδους ενδεικτικών καλλιτεχνημάτων τόσο λόγιας όσο και λαικής έκφρασης. Κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα η πνευματική και αισθητική κληρονομιά της Αναγέννησης και ο φιλοσοφικός Διαφωτισμός είχαν δημιουργήσει ένα ρεύμα επιστροφής στης αξίες της κλασικής Ελλάδας, η οποία αναγνωριζόταν πλέον από τους διανοούμενους, ως η μητέρα του δυτικού πολιτισμού. Πολλοί επιστήμονες, αρχαιολόγοι, ιστορικοί, προσωπικότητες των τεχνών, είχαν ταξιδέψει στην Ελλάδα ως περιηγητές, ήδη από τα τέλη του 18ου αιώνα και άρχισαν ποικιλότροπα να καταγράφουν και να αποτυπώνουν στα αχνάρια των περιηγήσεων του Παυσανία τον Ελληνικό πολιτισμό. Ιδιαίτερα υμνητικό είναι το συγγραφικό έργο του Γάλλου ακαδημαϊκού και πρέσβη της Γαλλίας στην Κωνσταντινούπολη, κόμητος Choiseu l-Gouffier (1752-1817). Ο Σουαζέλ-Γκουφφιέ ήταν μαθητής του αρχαιολόγου και συγγραφέα Jean-Jacques Barthélemy, ο οποίος ενέπνευσε και τον Ρήγα Φεραίο στο έργο του για την περίφημη και εμβληματική «Χάρτα». Επίσης το σε άνθηση κίνημα του νεοκλασικισμού, του οποίου η επιστημονική θεωρητικοποίηση πραγματοποιήθηκε στη Ρώμη με βασικό άξονα το έργο του αρχαιολόγου, ιστορικού, αισθητικού της τέχνης Winckelmann και του ζωγράφου και θεωρητικού τέχνης Anton Raphael Mengs. Επίσης η παρέμβαση της Μεγάλης Αικατερίνης Β΄ στο χώρο της Μεσογείου, από τη δεκαετία του 1770, και η συνεπακόλουθη συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή (1774) που προώθησε σημαντικά τα ελληνικά συμφέροντα και ευνόησε την περαιτέρω εξάπλωση και ισχυροποίηση της διασποράς σε ολόκληρη την Ευρώπη, η διαμόρφωση της Έλληνικής εθνικής συνείδησης με όρους και προσανατολισμό μέσα και από τα ιδανικά του Διαφωτισμού και της Γαλλικής επανάστασης, καθώς και το έργο Ελλήνων και Ευρωπαίων λογίων, υπήρξαν μερικοί από τους πνευματικούς λόγους που προετοίμασαν και οδήγησαν στον αγωνιστικό ξεσηκωμό όλων των Ελλήνων με πρωταγωνίστρια την ανερχόμενη αστική τάξη. Σημαντική συμπαράσταση στην εξεγερμένη Ελλάδα υπήρξε η διοργάνωση δημοπρασιών σε σαλόνια και η διάθεση των εσόδων για την ενίσχυση των Ελλήνων. Οι Φιλέλληνες, με την κήρυξη του αγώνα για την εθνική παλιγγενεσία των Ελλήνων άρχισαν να οργανώνονται διεθνώς σε ομάδες, υπό μορφή εταιρίας ή κομιτάτου και οργάνωναν εράνους, δημοπρασίες ή ζητούσαν συνδρομές για την ενίσχυση της δράσης τους. Μια μορφή συγκέντρωσης πόρων ήταν οι μουσικές βραδιές με φιλελληνικά τραγούδια και ακολουθούσε έρανος υπέρ του μεγάλου αγώνα των Ελλήνων. Η ιδιαιτερότητα αυτού του φαινομένου, έγκειται στη διεθνή εξάπλωσή του σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και στην παντοειδή καλλιτεχνική και λογοτεχνική του έκφραση, μέσα από τις εικαστικές παραστατικές τέχνες, την μουσική, την λογοτεχνία, αλλά και τον χώρο του χρηστικού αντικειμένου τέχνης. Τα δημοφιλέστερα πρωτότυπα ζωγραφικά έργα σημαντικών καλλιτεχνών της εποχής αναπαράχθηκαν σε χαρακτικά τυπώματα λιθογραφικά σε χαρτί και ύφασμα, ώστε να διαδίδονται εύκολα παντού και σε χρηστικά αντικείμενα προσιτά στο ευρύτερο κοινό. Οι φιλελληνικοί κύκλοι διατήρησαν και συντήρησαν αμείωτο το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης για την «Ελληνική Υπόθεση», με άρθρα στον τύπο, με θεατρικές παραστάσεις, με συνεστιάσεις, χορούς, μουσικές εσπερίδες και παζάρια με έργα διακοσμημένα με φιλελληνικές παραστάσεις, κάθε είδους. Δημιουργήθηκαν επί τούτου αντικείμενα εξαιρετικής ποιότητας, όπως επίχρυσα επιτραπέζια ρολόγια με θαυμάσια επιμελημένες γλυπτικές σκηνές, πιάτα με ιστορικές παραστάσεις, πολυτελή βάζα από πολύχρωμη πορσελάνη διακοσμημένα με φύλλο χρυσού και μια ανεξάντλητη ποικιλία σχημάτων και παραστάσεων, που εμπνέονταν από τα δημοφιλέστερα φιλελληνικά ζωγραφικά έργα, ανθρωπόμορφα φιαλίδια και αγαλματίδια πορσελάνης με ποικίλα λαμπερά χρώματα, κεντήματα, ασημένια και επίχρυσα κηροπήγια και αγαλματίδια, μελανοδοχεία και διάφορα μικροαντικείμενα με ευφάνταστα σχήματα και μοτίβα όπως σερβίτσια με ολόσωμες παραστάσεις Ελλήνων, χαρτιά ταπετσαρίας, χαλιά, κεντήματα, μελανοδοχεία, μπιζουτιέρες, τραπουλόχαρτα, περίτεχνες βεντάλιες, φιαλίδια με αρώματα. Επίσης μπουκάλια με ηδύποτα με ονομασίες, όπως «Λικέρ Μεσολογγίου» ή «Λικέρ Ναβαρίνου», ενώ ήταν διαδεδομένο και το «σαπούνι Υψηλάντης» καθώς και καραμέλες, τυλιγμένες σε χαρτί με φιλελληνικά στιχάκια. Επίσης κυκλοφορούσαν σε αντίγραφα πολλά έργα μικρογλυπτικής και μετάλλια συνήθως από πατιναρισμένο μπρούντζο με ήρωες της επανάστασης, κύρια τους Μάρκο Μπότσαρη, τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, τον Ανδρέα Μιαούλη και τον Κωνσταντίνο Κανάρη. Πολλά επίσης ανάγλυφα με ξένους περιηγητές και πολιτικούς φιλοτεχνημένα από δόκιμους καλλιτέχνες. Ιδιαίτερα δημοφιλή ανάλογα μετάλλια έγιναν από τον περίφημο γλύπτη David d’ Angers, τον Benedetto Civiletti, τον Jean Debut κ.α. Σημαντική επίσης είναι η εξαιρετική διακοσμητική τέχνη του οπλισμού και των διακριτικών των στρατιωτικών αλλά και η κεντητική τέχνη των στολών κάθε είδους και προέλευσης των αγωνιστών της επανάστασης. Κατεξοχήν η εγχώρια αλλά και η ευρωπαική οπλουργική τέχνη έχει να επιδείξει αριστουργηματικές και πολύτιμες κατασκευές. Ασημένιες και επίχρυσες πιστόλες και γιαταγάνια που την επιφάνεια τους διατρέχουν συμπλέγματα ανθισμένων κλώνων, πουλιά, ανθοφόρα αγγεία, φυτικά και ζωικά θέματα, αρχαικές και συμβολικές μορφές με εγχάρακτο ή έκτυπο τρόπο.
Σχεδόν κάθε σπίτι είχε ένα ή περισσότερα αντικείμενα σχετικά με την Ελλάδα και τον αγώνα των Ελλήνων. Συχνά ένα μέρος από τα έσοδα από το εμπόριο των αντικειμένων αυτών χρηματοδοτούσε ικανοποιητικά δράσεις υπέρ των Ελλήνων. Για παράδειγμα, έχουν καταγραφεί περίπου 150 διαφορετικοί τύποι από μπρούτζινα περίτεχνα επιτραπέζια ρολόγια με αγωνιστές και σκηνές σχετικές με τον αγώνα των Ελλήνων καθώς και πληθώρα άλλων χρηστικών αντικειμένων με φιλελληνικά θέματα που χρησιμοποιούσαν οι κυρίες στις Ευρωπαικές πόλεις. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η κυκλοφορία μιας αναμνηστικής φιλελληνικής βεντάλιας από τη συναυλία της 28ης Απριλίου 1826 στο Vauxhall του Παρισιού, που αποτέλεσε κορυφαία στιγμή της φιλελληνικής κίνησης στη Γαλλία. Η μια όψη της βεντάλιας αναφέρει «Cantate chantée au concert du Vauxhall», και την διακήρυξη τους στην υποστήριξη τους για την ανεξαρτησία της αγαπημένης τους χώρας. Αριστερά είχε την σημαία με τον σταυρό και δεξιά το «κέρας της Αμαλθείας», από το οποίο φαίνεται να ρέουν τα έσοδα από τις γενναιόδωρες προσφορές των φιλελλήνων. Στην άλλη όψη της βεντάλιας αναφέρονταν όλα τα ονόματα των συντελεστών της εκδήλωσης.
Η μόδα διακόσμησης των οικιών αλλά και των δημόσιων κρατικών κτιρίων και γραφείων με φιλελληνικά ιστορικά και χρηστικά αντικείμενα ενδυναμώθηκε και εξαπλώθηκε με την πολυπόθητη ίδρυση του νέου Ελληνικού κράτους. Από το 1830 και μετά σε όλα σχεδόν τα αστικά αλλά και σε αρκετά λαικά σπίτια υπήρχαν ανάλογα αντικείμενα, κύρια λάβαρα και σημαίες, επιζωγραφισμένες κασέλες, διακοσμητικά γιορντάνια, πολύτιμα κουτιά ταμπάκου, μαγιόλικα πιάτα με τοπία της Ελλάδας, ξυλόγλυπτες ρόκες, κούπες και γαβάθες με μυθολογικές σκηνές. Ενώ μικρές προτομές ηρωικών μορφών του αγώνα από γύψο, μάρμαρο, πορσελάνη ή μπρούντζο πρωτοστατούσαν στις οικιακές βιβλιοθήκες, με κύρια αυτή του Lord Byron. Αναμφισβήτητα όλα αυτά τα χρηστικά καλλιτεχνήματα αποδεικνύουν την μεγάλη συγκίνηση και ιδεολογική ρομαντική φόρτιση που επικρατούσε μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα και απέδωσε τα μέγιστα, τόσο στην διαμόρφωση της θετικής διεθνούς κοινής γνώμης, όσο και στην οικονομική ενίσχυση των σκληρά αγωνιζομένων Ελλήνων.
Στα πλαίσια της σχέσης του διεθνούς φιλελληνικού κινήματος με την λογοτεχνία ιδιαίτερα σημαντικός και καθοριστικός ήταν ο ρόλος των νεοκλασικιστών και των ρομαντικών συγγραφέων και ποιητών του 18ου και 19ου αιώνα. Ανάμεσα τους πρωτοστάτησε η μορφή της Ελληνοκύπριας Ελισάβετ Σάντη Λουμάκη Chenier, συζύγου του εύπορου Γάλλου εμπόρου Chenier, το διάσημο φιλολογικό σαλόνι της οποίας απετέλεσε τον δυναμικό καταλύτη για την σύσταση το 1809 της μυστικής οργάνωσης «Ελληνόγλωσσο Ξενοδοχείο». Στην οργάνωση αυτή συμμετείχε και ο Αθανάσιος Τσακάλωφ, ο οποίος μετακόμισε το 1814 στην Οδησσό, όπου το «Ξενοδοχείο» ουσιαστικά μετεξελίχθηκε στην δραστήρια «μυστική» Φιλική Εταιρεία.
Η μάστιγα της δουλείας και της αρπαγής Χριστιανών από Τούρκους περιγραφόταν με πολλούς φιλολογικούς και λογοτεχνικούς τρόπους. Η Ευρωπαϊκή λογοτεχνία και διανόηση με εκπροσώπους της μεγάλους συγγραφείς όπως τους Μπαλζάκ, Ντοστογιέφσκι, Πούσκιν, Μέλβιλ εμπνεύστηκε καθοριστικά. Σημαντική αναφορά αρμόζει επίσης στους μεγάλους φιλέλληνες συγγραφείς Γκιρώ, Καζιμίρ Ντελαβίν, Ντε λα Ροσφουκώ-Λιανκούρ, Ντε Μπρειγ κ.α. που στελέχωσαν τα φιλελληνικά κομιτάτα. Επίσης ήταν καθοριστική η συμβολή κορυφαίων προσωπικοτήτων του πνευματικού κόσμου, όπως οι Goethe, Holderlin, Chateaubriand, Hugo, Shelley και Byron. Tον τίτλο του φιλέλληνα οφείλει ο Σατωβριάνδος στο κείμενο του «Υπόμνημα περί της Ελλάδος» (Note sur la Grėce, 1825), το οποίο αποτέλεσε φιλελληνικό μανιφέστο κατά τη διάρκεια του επαναστατικού αγώνα. Από το 1821, συγγράφηκαν και κυκλοφορούσαν διεθνώς περισσότερα από 2000 φιλολογικά έργα (ποιήματα, θεατρικά έργα, ελεγείες, ύμνοι, φυλλάδια ιστορικού και πολιτικού περιεχομένου, κλπ.) που αναφέρονταν στην Επανάσταση των Ελλήνων. Ανάμεσα τους ο Βίκτωρ Ουγκώ, που μεταξύ άλλων έγραψε το περίφημο ποίημα «Το Ελληνόπουλο» εμπνευσμένος από την πυρπολητή ήρωα Κανάρη και ο Αλφόνσος Λαμαρτίνος. Ένα δράμα του ήταν και το τρίπρακτο «Η τελευταία ημέρα στο Μεσολόγγι». Αντίτυπο του έργου αυτού είχε περίοπτη θέση στην βιβλιοθήκη της Δούκισσας του Berry (1798-1870). Ο Λόρδος Βύρων, διάσημος και περιβόητος ποιητής είχε διαθέσει ενισχυτικά μεγάλο μέρος της περιουσίας του και είχε εργαστεί συστηματικά σαν εκπρόσωπος του Φιλελληνικού Κομητάτου του Λονδίνου υπέρ του Αγώνα. Εξαντλημένος από τις κακουχίες έθανε από ανεξακρίβωτη ασθένεια στο ηρωικό Μεσολόγγι, το 1824.
Ο Βυρωνισμός, κίνημα που είχε ήδη εμφανιστεί στο προσκήνιο με επίκεντρο την ποίηση, την ζωή και τα νεανικά του ταξίδια σαν ένα παρακλάδι του ρομαντισμού, υπήρξε ένα πνευματικό φαινόμενο το οποίο επηρέασε τα διεθνή και ελληνικά γράμματα έως το τέλος του 19ου αιώνα. Κύρια χαρακτηριστικά του Βυρωνισμού ήταν το στοιχείο της «διαμαρτυρίας», η φυγή σε ένδοξους τόπους του παρελθόντος, η ερωτική ορμή, η μελαγχολία, η σάτιρα, ο σαρκασμός και ο ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός. Στην ελεγειακή ποίηση των εθνικών ποιητών Διονύσιου Σολωμού και Ανδρέα Κάλβου, καθώς και άλλων ποιητών υπάρχουν ποιητικές αφιερώσεις και ωδές για τον Βύρωνα που θεώρησε την Ελλάδα ως δεύτερη πατρίδα του. Αργότερα το νέο Ελληνικό κράτος τον ονόμασε τιμητικά πατέρα, ευεργέτη και ήρωα του. Όσο για τον επιστήθιο φίλο του Βύρωνα μεγάλο ποιητή Πέρσι Σέλλευ, που υπήρξε ίσως ο ειλικρινέστερος των φιλελλήνων, γράφει τον Οκτώβριο του 1821 στο λυρικό του δράμα «Ελλάς»: Είμαστε όλοι Έλληνες. Οι νόμοι, η λογοτεχνία, η θρησκεία, οι τέχνες μας, έχουν όλα ρίζα τους την Ελλάδα!»
Διαβόητος στην Ευρώπη και την Αμερική ο νεαρός αντισυμβατικός ποιητής Λόρδος Μπάιρον (1788-1824), με τα μακροσκελή ποιήματα του Don Juan («Δον Ζουάν») και Childe Harold’s Pilgrimage («Το προσκύνημα του Τσάιλντ Χάρολντ») και πολλά άλλα φιλελληνικού θέματος, όπως ο «Γκιαούρ» και «Η κατάρα της Αθηνάς», στην οποία κατακρίνει έντονα τον συμπατριώτη του Λόρδο Έλγιν για την αρπαγή των γλυπτών του Παρθενώνα, διαμόρφωσε συνειδήσεις προσανατολισμένες ιδεολογικά στο πνεύμα του μαχητικού Βυρωνισμού. Ο Μπάιρον υπήρξε παράλληλα ιδιαίτερα αμφιλεγόμενη προσωπικότητα στην Αγγλία, ζώντας άστατη οικονομική, οικογενειακή και ερωτική ζωή. Ταξίδεψε σε πολλά μέρη στην Ευρώπη. Στην Ιταλία, όπου έζησε για επτά χρόνια, στη Βενετία, Ραβένα και Πίζα. Κατά την παραγωγική συγγραφικά παραμονή του στην Ιταλία, δέχτηκε πολλές φορές επισκέψεις από τον φίλο του ποιητή Πέρσι Σέλλεϋ, μεγάλο και αγνό φιλέλληνα.
Ο «Βυρωνισμός», κίνημα που είχε ήδη εμφανιστεί στο προσκήνιο με επίκεντρο την ποίηση, την ζωή, τα πάθη και τα ταξίδια του Βύρωνα σαν ένα παρακλάδι του ρομαντισμού, υπήρξε ένα πνευματικό φαινόμενο το οποίο επηρέασε τα διεθνή και τα Ελληνικά γράμματα έως το τέλος του 19ου αιώνα. Ο Byron, ο οποίος είχε προσφέρει μεγάλο μέρος της περιουσίας του, είχε εργαστεί συστηματικά υπέρ του Αγώνα και πέθανε στο Μεσολόγγι, το 1824. Η Ευρωπαϊκή λογοτεχνία και διανόηση με εκπροσώπους της μεγάλους συγγραφείς όπως τον Μπαλζάκ, τον Ντοστογιέφσκι, τον Πούσκιν, τον Μέλβιλ που έχουν σαφείς βυρωνικές τάσεις και αντιστοιχίες αναζητήσεων είναι μπολιασμένη εποικοδομητικά με τις τολμηρές κοινωνικές ιδέες του. Κύρια χαρακτηρίζει τον Βυρωνισμό το στοιχείο της «διαμαρτυρίας», η φυγή σε ένδοξους τόπους του παρελθόντος, η ερωτική ορμή, η μελαγχολία, η σάτιρα, ο σαρκασμός και ο ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός. Στην ελεγειακή ποίηση των εθνικών ποιητών Διονύσιου Σολωμού, Ανδρέα Κάλβου, των επιφανών ποιητών Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, Κωστή Παλαμά καθώς και άλλων σημαντικών λογοτεχνών υπάρχουν αφιερώσεις, ωδές και ποιήματα για τον Βύρωνα, που θεώρησε την Ελλάδα ως δεύτερη πατρίδα του. Αργότερα η απελευθερωμένη πλέον Ελλάδα τον ονόμασε τιμητικά πατέρα, ευεργέτη και ήρωα της, ενώ στήθηκαν προτομές του στα μέρη που έδρασε. Η φυσιοκρατική και ταυτόχρονα ιδεαλιστική προσωπικότητα του Λόρδου Βύρωνα εξακολουθεί να εμπνέει σχεδόν μεταφυσικά πολλούς σύγχρονους καλλιτέχνες και στοχαστές! Ακόμη και ο μεγάλος ποιητής της Οκτωβριανής επανάστασης Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι στην αυτοβιογραφία του αναφέρει ότι στη νεότητα του διάβαζε τον ρομαντικό Μπάιρον!
Στην επετειακή εικαστική έκθεση-αφιέρωμα στα 200 Χρόνια από το θάνατο του (1824-2024) που επιμελήθηκα στη Σύγχρονη Πινακοθήκη Villa Ροδόπη, στην Αίθουσα «Byron’s Room» παρουσιάστηκαν εικαστικά έργα εμπνευσμένα από την ποίηση του, αντίγραφα προτομών του, γλυπτικές συνθέσεις και ζωγραφικά σχέδια με την εξιδανικευμένη εκφραστικά μορφή του, λιθογραφίες, εκδόσεις τέχνης και φιλελληνικά αντικείμενα. Η προσωπική μου εντρύφηση στην γοητευτική προσωπικότητα και το έργο του ξεκίνησε από την παιδική μου ηλικία στην Λακήθρα της Κεφαλονιάς όπου επισκεπτόμουν συχνά την τοποθεσία «Ο Βράχος του Βύρωνα», σημείο όπου ο ποιητής κατά την παραμονή του στην Κεφαλονιά, κατοχική κτήση με όλα τα άλλα Ιόνια νησιά της Μεγάλης Βρετανίας τότε, (Αύγουστος 1823- Ιανουάριος 1824) όταν διέμενε σε οικία των Μεταξάτων, πήγαινε συχνά και στοχαζόταν. Σε μια μαρμάρινη αναμνηστική πλάκα πάνω στον υπάρχοντα βράχο έχει αναγραφεί η αποδιδόμενη σε αυτόν ρήση : «Αν είμαι ποιητής το οφείλω εις τον αέρα της Ελλάδος».
Το 1988 την εποχή της ακμής των εικαστικών performance-Ζωντανά εικαστικά έργα στον χώρο- μου ανατέθηκε από την Ελληνική Εταιρεία Βύρωνος, που πρόεδρος της ήταν ο Μάριος- Βύρων Ραίζης, καθηγητής αγγλικής λογοτεχνίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, να δημιουργήσω ένα εικαστικό έργο για την πρώτη εκδήλωση της νεοσύστατης Εταιρείας, με αφορμή τα 200 χρόνια από την γέννηση του Byron,στο British Council στην Αθήνα. Έδρασα κυριολεκτικά με «Βυρωνική» έμπνευση και τόλμη για τα δεδομένα διάθεση, ενώ απαιτήθηκαν πολλές διαβουλεύσεις με τους διπλωματικούς υπεύθυνους για να κατανοηθεί και να υλοποιηθεί η εικαστική μου πρόταση. Διαμόρφωσα μια σύνθεση με συμβολική και εννοιακή αναφορά στη σκηνή ενός ποιητικού θανάτου, με κύριο άξονα το γυμνό σώμα του νέου ποιητή, που παρέστησε ο χορευτής και τότε ηθοποιός του Εθνικού Θεάτρου Τάκης Λουκάτος, από το οποίο ξετυλιγόταν ένα μακρύ ρολό τηλετύπου με χειρόγραφο το περίφημο τελευταίο ποίημα του Βύρωνα «Σήμερα που έκλεισα 36 μου χρόνια/ On this Day i complete my Thirty Sixth Year». Στο πλάι του γυμνού σώματος μια όμορφη νεαρή Αθηναία, κόρη-δόξα θλιμμένη, ενώ έστεκα υπερυψωμένος στο κέντρο της σύνθεσης κρατώντας ένα λάβαρο-σημαία , με συμβολικά βέλη και την αναγραφή των λέξεων: IDEA-FREEDOM-LOVE-DEATH. Η θέαση του έργου μου με την παράλληλη μουσική ερμηνεία ποιημάτων του Byron, μελοποιημένων για φωνές και ορχήστρα από τον συνθέτη Ίωνα Ζώτο, ομ. καθηγητή της Μουσικολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο υπερώο του αμφιθεάτρου του Βρετανικού Συμβουλίου προκάλεσε έντονες εντυπώσεις. Αυτή λοιπόν την ιδιότυπη βυρωνική σημαία που κρατούσα στο ζωντανό έργο μου, την ενέταξα έκτοτε σε ανάλογες performance και έργα πολυμέσων για τον μεγάλο ποιητή, που παρουσίασα σε επετείους για την ζωή και την αγωνιστική προσφορά του. Τελικά μετά από χρόνια παρουσιάστηκε στην έκθεση με ένθετη στο κέντρο της την μορφή του Λόρδου Βύρωνα στο εικαστικό περιβάλλον που συνέθεσα. Συναισθηματική, αισθητική και τιμητική κατάθεση στην αλήστου μνήμης ιδεατή και εμψυχωτική αφοσίωση και αυτοδιάθεση του ποιητή στο όραμα της νέας Ελλάδας και στην απαρχή μιας νέας και φιλελεύθερης εποχής.
Κώστας Ευαγγελάτος
Ζωγράφος, Λογοτέχνης, Θεωρητικός της τέχνης.
Μέλος του Δ.Σ. της Εθνικής Εταιρείας των Ελλήνων Λογοτεχνών (ΕΕΕΛ)
Μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών (ΕΕΛ)
Μέλος του Επιμελητήριου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος
Μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός» και εκπρόσωπος του στην Κεφαλονιά.
Μέλος του Δ.Σ. του Ελληνογαλλικού Συνδέσμου.
(Το κείμενο πρωτοδημοσιεύθηκε στο ένθετο τεχνών της εφημ. ΑΞΙΑ)
Κώστας Ευαγγελάτος
Εστάλη στην ΟΔΥΣΣΕΙΑ, 15/4/2026 #ODUSSEIA #ODYSSEIA