Στην Ιόνιο Νομολογία των πολιτικών και εμπορικών αποφάσεων του Ανωτάτου Συμβουλίου της Δικαιοσύνης του έτους 1856 υπάρχει μια απόφαση με ιδιαίτερη αξία. Στην απόφαση αυτή αναφέρεται το όνομα του A. S. York, του Πρόξενου που ζούσε στην Ζάκυνθο κατά τα μέσα του 19ου αι. και που το όνομά του συνδέθηκε με την ύπαρξη του Juan de Fuca όταν του ζητήθηκε από τον ιστορικό Taylor στο Monteray της Καλιφόρνια να τεκμηριώσει την ύπαρξη και τους συγγενείς του Κεφαλλονίτη θαλασσοπόρου.
Ο ιστορικός Taylor στην προσπάθειά του να εντρυφήσει στην ανακάλυψη της ευρύτερης θαλάσσιας περιοχής (Καλιφόρνια-Όρεγκον- Βρετανική Κολομβία) αποφάσισε να συλλέξει στοιχεία και, θεωρώντας αδιαμφισβήτητη την παρουσία του Φωκά, τον αποκαλεί «μεγάλο θαλασσοπόρο». Για αυτό και ξεκίνησε πρώτος την αλληλογραφία και στις 15 Μαϊου του 1853 ζήτησε από τον Πρόξενο στην Ζάκυνθο να συλλέξει πληροφορίες στη Κεφαλλονιά για τον ταξιδευτή του 16ου αι. Η αλληλογραφία μεταξύ των δυο ανδρών, που κράτησε για δυο χρόνια σχεδόν και αποτελεί σημαντικότατη πηγή πληροφοριών, δημοσιεύθηκε σε δυο συνέχειες στο Hutchings’ California Magazine, τ. 4ος το έτος 1859 και στις σελίδες 116 έως 122 και 161 έως 167 και χρησιμοποιήθηκε ως μια από τις πηγές στο ιστορικό μυθιστόρημά μου «Στα Στενά της Χίμαιρας» (ΚΕΔΡΟΣ, 2007, σελ. 462-463), αλλά και σε αρκετές ανακοινώσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό για το θέμα αυτό. Μετά από έρευνα που πραγματοποίησα στην Υπηρεσία Ιστορικών Αρχείων του ΥΠΕΞ – αλλά και της Αμερικανικής Πρεσβείας στην Αθήνα- διαπιστώθηκε πως δεν υπήρχε επίσημο Προξενείο των ΗΠΑ στα Ιόνια και ο York δεν ήταν επίσημος διαπιστευμένος στο Λονδίνο. Ο συγκεκριμένος πρόξενος ήταν άμισθος, είχε όμως επιφορτισθεί με ευθύνες προξένου και το άτυπο Προξενείο στεγαζόταν στη Ζάκυνθο όπου και η κατοικία του –άλλωστε οι χρεώσεις που πραγματοποίησε και ζητούσε την πληρωμή τους από τον Αμερικανό ιστορικό αναφέρονται σε μετακινήσεις του μόνον από και προς Ζάκυνθο-. Δηλαδή, πέρα από την παρουσία του –μέσω μόνον της αλληλογραφίας- με τον Taylor, δεν κατέστη δυνατόν να διασταυρωθεί και από άλλη πηγή η παρουσία του στην αγγλοκρατούμενη Ζάκυνθο, παρουσία που τελικά διασταυρώθηκε μέσα από την δικαστική απόφαση που ελήφθη στην Κέρκυρα στις 14 Μαΐου του 1856 και την οποία, λόγω του μοναδικού ενδιαφέροντός της, μεταγράφω ως έχει (επιπλέον, και ως δικαστική υπόθεση έχει, όπως θα δούμε, τη δική της αξιόλογη διάσταση). Να σημειωθεί ότι από τα δικόγραφα δεν προκύπτει η καταγωγή του Σπυρίδωνος Άμμωνος York, εάν ήταν Άγγλος υπήκοος ή Αμερικανός.
Λίγα λόγια για την υπόθεση
Η υπόθεση αφορά αντιδικία ένεκα κληρονομιάς. Και οι δυο αντίδικες πλευρές έχουν ορίσει εντολοδόχους.
Από την μια είναι η Αδελαΐδα Βρεδ, ανήλικη κόρη του Πρίγκιπα Γουστάβου Βρεδ και της κόμησας Μαρίας Βάλσαμο. Η Αδελαΐδα εκπροσωπεί και το μερίδιο της αδελφής της. Από την εν λόγω οικογένεια μόνον η Αδελαΐδα είναι στη ζωή και ο Σπυρίδων York είναι ο εντολοδόχος της –ο οποίος σημειωτέον, είχε λάβει δυο εντολές που αφορούσαν στη διαχείριση της περιουσίας της κόμησας Βάλσαμο, την μια στις 15/11/1841 από τον πρίγκιπα Κάρολο Βρεδ ως επίτροπου των κοριτσιών, και την άλλη στις 20/1/1842 από τον Περικλή Μεταξά, που και αυτός ήταν γιός της-.
Από την άλλη πλευρά είναι οι αδελφοί Κωνσταντίνος και Νικόλαος Μεταξάς, που παρουσιάζονται ως κληρονόμοι του ανηψιού τους κόμη Περικλή Μεταξά ο οποίος έχει στο μεταξύ πεθάνει.
Η κόμησα Βάλσαμο -που είχε πεθάνει το 1841- είχε κάμει δυο γάμους. Από μεν τον πρώτο με τον Γεώργιο Μεταξά απέκτησε τον Περικλή, ο οποίος πέθανε μετά το 1848. Από δε τον δεύτερο με τον πρίγκιπα Γουστάβο Βρεδ απέκτησε την Αδελαΐδα και την Σοφία.
Η πρώτη δίκη έγινε στη Ζάκυνθο, και στην Κέρκυρα, εκδικάστηκαν οι εφέσεις, οι αποφάσεις των οποίων παρουσιάζονται σε αυτό το κείμενο. Με βάση τους Ιόνιους νόμους οι αδελφές Αδελαΐδα και Σοφία Βρεδ αποκλείσθηκαν από την κληρονομιά από την μητέρα τους γιατί θεωρούνταν αλλοδαπές και «αποκλειστικόν δικαίωμα είχεν ο Κ. Περικλής Μεταξάς, ως υιός του πρώτου γάμου». Όμως ο κόμης York όφειλε «όπως εννοηθή υποχρεωμένος εις την ζητηθείσαν λογοδοσίαν και πληρωμήν του τρίτου μέρους των προϊόντων των εισπραχθέντων εκ της περιουσίας της Κομίσσης Βάλσαμο» καθώς και «εις την πληρωμήν του τόκου επί του διαληφθέντος τρίτου μέρους των προϊόντων» στον Περικλή Μεταξά, κάτι που δεν είχε πράξει.
Το δικόγραφο
Το Ανώτατον Συμβούλιον της Δικαιοσύνης συγκείμενον υπό των δυο υποφαινομένων τακτικών Μελών του, του εκτάκτου Σιρ Σπυρίδωνος Βαλσαμάκη, απόντος του Εκλαμπροτάτου Κ.Φ. Λούσιγκτων και του Ιππότου Θεμιστοκλέους Ζαμπέλη, εξαιρεθέντος του Εκλαμπροτάτου Σιρ Αναστασίου Τυπάλδου Ξυδιά.
Επί των υπ’ αριθμοίς 862 και 863 του 30 υπομνήματος αμοιβαίων εφέσεων, της μεν του Κ. Σπυρίδωνος Ιόρκ π. Άμμωνος εντολοδόχου του Πρίγγιπος Αλφόνσου Βρέδ, επιτρόπου της ανήλικος Αδελαΐδος Βρεδ π. Πρίγγιπος Γουστάβου, κληρονόμου της αποβιωσάσης αδελφής της, και αμφοτέρων κληρονόμων της μητρός των Μαρίας Κομ. Βαλσάμου π. Γεωργίου εκ Ζακύνθου.
της δε του Δρος Διονυσίου Μεταξά Σαντορίνη π. Κ. Αγγέλου, εντολοδόχου του Εκλαμπροτάτου Κ. Κόμητος Δ.ρος Κωνσταντίνου, και Κομ. Νικολάου αδελφών Μεταξά Ευσταθιάδου, κληρονόμων με την εξ απογραφής ωφέλειαν του ανεψιού των Κ. Περικλέους Μεταξά.
Εκφωνηθείσης της δίκης κατά την δημοσίαν συνεδρίασιν της 8ης ισταμένου, ηγόρευσαν οι Δικηγόροι Δωρ. Σωκράτης Κουρής υπέρ του Κ. Ιόρκ, και Δωρ. Στέφανος Παδοβάς υπέρ του Κ. Σαντορίνη.
Θεωρήσαν τας ειρημένας δυο εφέσεις προσαχθείσας εις την Προεδρίαν των Δικαστηρίων Ζακύνθου κατά τα 26 και 29 Ιουνίου 1855, και παραληφθείσας εν ταύτη τη Γραμματεία την 31 του επακολούθου Ιουλίου, δι’ ων ο Κ. Ιόρκ εξαιτείται την ολόκληρον, ο δε Κ. Μεταξάς εντ. ον. την εν μέρει ακύρωσιν της από 2 Ιουνίου 1855 αποφάσεως του Τριμελούς Πρωτοδικείου Ζακύνθου συγκειμένου υπό του Προέδρου Δ.ρος Ιουλίου Τυπάλδου και των Δικαστών Δ.ρος Μάρκου Ρώσσης και Δ.ρος Σ. Μ. Δαλλαπόρτα.
Διελθόν τα επισυνημμένα έγγραφα, και τας σχετικάς απολογίας των διαδίκων
Εξήγαγε τα επόμενα
Δι’ αγωγής προσαχθείσης ενώπιον του εν Ζακύνθω Τριμελούς Πρωτοδικείου την 1ην Απριλίου 1852 ο Κ. Διονύσιος Μεταξάς Σαντορίνης π. Αγγέλου ως εντολοδόχος των ΚΚ Δ.ρων Κωνσταντίνου και Νικολάου αδελφών Μεταξά π. Ευσταθίου εξ απογραφής κληρονόμων του ανεψιού αυτών Κ. Περικλέους Μεταξά π. Γεωργίου εξητήσατο κατά του Κ. Σπυρίδωνος Ιόρκ π. Άμμωνος ως εντολοδόχου του Πρίγγιπος Καρρόλου Βρέδ επιτρόπου των ανηλίκων Αδελαΐδος και Σοφίας θυγατέρων των αποβιωσάντων Πρίγγιπος Γουστάβου Βρέδ και Κομ. Μαρίας Βάλσαμο, την παραδοχήν των επομένων πέντε κεφαλαίων.
1ον. Επί τη βάσει των άρθρων 17, 18, 19, 600, 807 του Πολιτικού Κώδηκος να αποφασισθή ότι, αι δυο θυγατέρες της Κ. Μαρίας Βάλσαμο και του Πρίγγιπος Γουστάβου Βρέδ εκ της Βαβαρίας, δεν έχουν δικαίωμα να κληρονομήσωσι την κληρονομίαν την οποίαν η μήτηρ αυτών διακατείχεν εις την Ιονικήν Επικράτειαν.
2ον. Κατά συνέπεια του προηγουμένου κεφαλαίου να αποφασισθή ότι ο αποβιώσας Κ. Περικλής Μεταξάς π. Γεωργίου υιός του πρώτου γάμου της Κ. Μαρίας Βάλσαμο και Ιόνιος υπήκοος, είναι ο μόνος κληρονόμος αυτής και ο έχων αποκλειστικόν δικαίωμα επί των κτημάτων της μητρός εις την Ιόνιον Επικράτειαν.
3ον. Να αποφασισθεί επίσης ότι οι πατρικοί αυτού θείοι οι αντιπροσωπευόμενοι υπό του ενάγοντος επιτρόπου των, καθότι κληρονόμοι εκ διαθήκης του ανεψιού των, έχουσιν αναμφισβήτητον δικαίωμα να λάβωσι τα αγαθά άπαντα τα ανήκοντα δι’ οίου δήποτε τίτλου εις την Κ. Μαρίαν Βάλσαμο, ως εκείνα τα οποία ανήκουν εις τον υιόν της Περικλή.
4ον. Να αποφασισθή κατά συνέπειαν του προηγουμένου κεφαλαίου, ότι ο εναγόμενος είναι υπόχρεως να αφήση εις τους ενάγοντας παν αγαθόν το οποίον κατέχει ως επίτροπος του Πρίγγιπος Καρρόλου Βρέδ, ή άλλως πως, το οποίον να αποτελή μέρος της κληρονομίας αυτής.
5ον. Να αποφασισθή τέλος ότι ο εναγόμενος είναι υπόχρεως να δώση ακριβόν λογαριασμόν κατά νόμον εις τους ενάγοντας των καρπών της κληρονομίας της οποίας ως επίτροπος έλαβε την διαχείρισιν, και να πληρώση το ποσόν χρημάτων του οποίου ήθελεν είσθε χρεώστης ένεκα της διαχειρίσεώς του, και τους τόκους αυτού ανά δέκα τοις εκατόν κατ’ έτος από την εποχήν καθ’ ήν ελάμβανε τα χρήματα εις χείρας του, μέχρι της εξοφλήσεως.
Δι΄ ετέρας αγωγής προσαχθείσης υπό την αυτήν χρονίαν, ήτοι την 1ην Απριλίου 1852 παρά του Δ.ρος Σαντορίνου ως εντολοδόχου των ΚΚ Μεταξά, κατά του αυτού Κ. Ιόρκ ως εντολοδόχου του αποβιώσαντος Κ. Περικλέους Μεταξά και διαχειριστού της κληρονομίας της Κομ. Βάλσαμο, εξητήσατο απόφασιν σύμφωνον με τα επόμενα κεφάλαια.
1ον. Ότι εν ώ ο εναγόμενος έλαβεν έως από το έτος 1842 την διαχείρισιν της κληρονομίας της αποβιωσάσης Κ. Μαρίας Βάλσαμο ως επίτροπος του τεθνεώτος υιού της παρισταμένου υπό των πατρικών του θείων, ως ανωτέρω, αντιπροσωπευομένων υπό του ενάγοντος έχουν δικαίωμα αναντίρρητον οι ειρημένοι αδελφοί Μεταξά να λάβωσι ακριβή λογαριασμόν υπό του εναγομένου της διαχειρίσεώς του αφ’ ής στιγμής ανεδέχθη την διαχείρισιν αυτήν και μέχρι της σήμερον.
2ον. Ότι κατά συνέπειαν της αποφάσεως επί του προηγουμένου κεφαλαίου να υποχρεώση τον εναγόμενον να παρουσιάση τον λογαρισμόν ως ανωτέρω, εντός της προθεσμίας ημερών δέκα.
3ον. Ότι αν ήθελεν ο εναγόμενος αποποιηθή να δώση τον λογαρισμόν περί ου ο λόγος εντός της προθεσμίας, ως εις προηγούμενον κεφάλαιον, να έχωσι δικαίωμα οι ΚΚ. Μεταξά να παρουσίασωσιν αυτόν τον λογαριασμόν της διαχειρίσεώς του, και του ποσού χρημάτων τα οποία χρεωστεί εις αυτούς.
4ον. Ότι επί του ποσού χρημάτων τα οποία θέλει αποφασισθή χρεώστης ο εναγόμενος προς τους ενάγοντας να ήναι υπόχρεως να πληρώση τους τόκους ανά δέκα τοις εκατόν καθ’ έκαστον έτος αφ’ ής στιγμής ελάμβανε τα χρήματα εις χείρας του, μέχρι της εξοφλήσεως και πληρωμής αυτών προς τους ενάγοντας.
Συζητηθείσης της δίκης, το Τριμελές Πρωτοδικείον δι’ αποφάσεως εκδοθείσης την 2 Ιουνίου 1855 παρεδέχθη κατά πλειοψηφίαν τα κεφάλαια 1ον, 2ον, 3ον και 4ον της πρώτης αγωγής απορρίψαν το 5ον – παμψηφεί δε τα κεφάλαια 1ον, 2ον και 3ον της δευτέρας αγωγής, τροπολογήσαν το 4ον όπως ο Κ. Ιόρκ εννοηθή υποχρεωμένος εις την πληρωμήν των τόκων από της χρονίας της αγωγής ταύτης.
Την μνημονευθείσαν απόφασιν αμφότερα τα μέρη προσέβαλον δια των εν προκειμένω εφέσεων, εξαιτούμενα την εν μέρει ακύρωσιν αυτής.
Τούτων ούτως εχόντων, το Ανώτατον Συμβούλιον
– Επειδή πρόκειται περί κληρονομίας, η οποία ήρξατο υπό το κράτος του εν ισχύι Πολιτικού Κώδηκος, εν ω η Κομ. Βάλσαμο απεβίωσε κατά τον Ιούλιονν του έτους 1841.
– Επειδή κατά γενικόν κανόνα καθιερωθέντα εις το 16 άρθρον του διαληφθέντος Κώδηκος οίτε Ιόνιοι και Άγγλοι υπήκοοι απολαύουσι της χρήσεως των πολιτικών δικαιωμάτων.
– Επειδή, καθάπερ ρητώς προκύπτει εκ των συνδυαζομένων άρθρων 608, 807, 17, 18 και 19 του Πολιτικού Κώδηκος, οι αλλοδαποί δεν δύνανται να κληρονομήσωσιν την περιουσίαν την παρ’ αλλοδαπού ή ημεδαπού κατεχομένην εις την Ιόνιαν Επικράτειάν, ειμή εις τινας ωρισμένας εξαιρετικάς περιπτώσεις.
– Επειδή τω όντι, ίνα ο αλλοδαπός θεωρηθή ικανός προς το κληρονομείν, οφείλει να καταστήση δι’ αδείας της Κυβερνήσεως, την κατοικίαν του εν τω Ιονίω Κράτει – ή πρέπει να υπάρχη μεταξύ των δυο εθνών το της αμοιβαιότητος δικαίωμα.
– Επειδή, προκειμένου περί εξαιρετικού δικαιώματος χορηγουμένου εις τον αλλοδαπόν υπό τον όρον, είτε της κατοικίας, είτε του της αμοιβαιότητος δικαιώματος, οφείλει ούτος να αποδείξη ότι πραγματικώς υπάρχει υπέρ αυτού ο όρος αυτός.
– Επειδή την αναγκαίαν απόδειξιν ταύτην ποσώς δεν έδωκεν ο εντολοδόχος του Πρίγγιπος Βρεδ, ως ορθώς το Τριμελές Πρωτοδικείον διεσκέφθη.
– Επειδή πάντη αδιάφορον παρίσταται αν δια του γάμου μετά του αποβιώσαντος Πρίγγιπος Γουστάβου Βρεδ η Κομ. Βάλσαμο απώλεσε ή όχι την του Ιονίου ιδιότητα ή αν μετά τον θάνατον τούτου ανέλαβε την ιδιότητα ταύτην, καθότι αι θυγατέρες αυτής δεν δύνανται άλλως πως να θεωρώνται ειμή ως αλλοδαπαί, και κατά το μνημομευθέν 608 άρθρον ο αλλοδαπός δεν δύναται να κληρονομήση την περιουσίαν, τόσω του αλλοδαπού, όσω και του ημεδαπού ειμή εις τας μνησθείσας εξαιρετικάς περιπτώσεις.
– Επειδή και εν τη υποθέσει ότι η επιζήσασα Κ. Αδελαΐς ηδύνατο δυνάμει του 22 άρθρου του Πολιτικού Κώδηκος να εκζητήση την του Ιονίου ιδιότητα, είναι σαφές ότι η εξάσκησις τοιούτου δικαιώματος ουδεμίαν ηδύνατο να έχη έννομον επίρροιαν ως προς την επίδικον κληρονομίαν, εν ω κατά την ρητήν διάταξιν του επακολούθου 23 άρθρου η απόλαυσις των εκ της ιδιότητος του Ιονίου πηγαζόντων αποτελεσμάτων αφορά μόνον τα δικαιώματα τα πραγματοποιούμενα μετά την εκζήτησιν της ιδιότητος ταύτης, και ουδεμίαν έχει οπισθοενεργόν ισχύν.
– Επειδή εκ των προεκτεθέντων έπεται ότι, δυνάμει των Ιονίων νόμων, αι αδελφαί Βρέδ ως αλλοδαπαί, αποκλείονται της κληρονομίας της μητρός αυτών και ότι αποκλειστικόν είχεν επί της κληρομίας ταύτης δικαίωμα ο Κ. Περικλής Μεταξάς, ως υιός του πρώτου γάμου της Κομήσσης Βάλσαμο.
– Επειδή ως εκ της σχέσεως υπαρχούσης μεταξύ του 5ου κεφαλαίου της πρώτης και των της δευτέρας αγωγής, αβάσιμος παρουσιάζεται η ένστασις του Δ.ρος Σαντορίνου περί απροχωρήτου της εφέσεως του Κ. Ιόρκ, καθ’ όσον αφορά το διά της προσβληθείσης αποφάσεως δικασθέν επί της αγωγής ταύτης.
– Επειδή ως προς το μνημονευθέν 5ον κεφάλαιον και τα κεφάλαια 1ον, 2ον και 3ον της δευτέρας αγωγής, παρατηρητέον ότι ο Κ. Ιόρκ δυο έλαβεν εντολάς αφορώσας την διαχείρισιν της περιουσίας της Κομ. Βάλσαμο, την μεν παρά του Πρίγγιπος Καρρόλου Βρεδ ως επιτρόπου των ανηλίκων θυγατέρων αυτής κατά την 15ην Νοεμβρίου 1841, την δε παρά του Κ. Περικλέους Μεταξά κατά την 20ην Ιανουαρίου 1842.
– Επειδή τούτου τεθέντος, είναι σαφές ότι δεν δύναται ούτος ν’ απαλλαχθή της λογοδοσίας και της πληρωμής του τρίτου μέρους των εισπραχθέντων προϊόντων της περιουσίας της Κομ. Βάλσαμο, ως προς το οποίον δεν δύναται να θεωρηθή ως εν καλή πίστη διακάτοχος, εν ω δεν ηδύνατο να ηγνόει το του Κ. Περικλέους Μεταξά αναμφισβήτητον δικαίωμα.
– Επειδή ως προς τα έτερα δυο τρίτα, θεωρουμένου του νόμου δι’ ου κατά γενικόν κανόνα τα θήλεα κληρονομούσι μετά των αρρένων την μητρώαν περιουσίαν –της περιπτώσεως ότι δυνατόν να ηγνόουν τόσω ο Κ. Ιόρκ, όσω και αι αδελφαί Βρεδ την μη ύπαρξιν της ως προς την ικανότητα του κληρονομείν αμοιβαιότητος μεταξύ των Ιονίων και των Βαυαρών υπηκόων- και της του Κ. Περικλέους σιωπής, καίτοι επιζήσαντος εις την από 1842 εντολήν εξ και επέκεινα έτη, δικαίως πρέπει να εκληφθώσιν ως καλή τη πίστη διακάτοχοι και απαλλαχθώσιν ως εκ τούτου της πληρωμής των αναφορικών προϊόντων.
– Επειδή ουδείς βάσιμος λόγος υπάρχει προς επίκρισιν της αποφάσεως καθ’ όσον τροπολογικώς παρεδέχθη το κεφάλαιον 4ον, ήτοι από της ημέρας της δευτέρας αγωγής.
Διό
Το Ανώτατον Συμβούλιον προς εκπεραίωσιν των ειρημένων δυο εφέσεων
α). επικυροί την από 2 Ιουνίου 1855 απόφασιν του εν Ζακύνθω Τριμελούς Πρωτοδικείου, καθ’ όσον αφορά τα κεφάλαια 1ον, 2ον, 3ον και 4ον της πρώτης των άνωθι δύο αγωγών, χρονολογουμένης την 1ην Απριλίου 1852.
β). τροπολογεί την απόφασιν ταύτην καθόσον αφορά το 5ον κεφάλαιον της αυτής αγωγής, και τα κεφάλαια 1ον, 2ον και 3ον της δευτέρας αγωγής υπό την αυτήν χρονίαν, όπως ο Κ. Ιόρκ εννοηθή υποχρεωμένος εις την ζητηθείσαν λογοδοσίαν και πληρωμήν του τρίτου μέρους των προϊόντων των εισπραχθέντων εκ της περιουσίας της Κομήσσης Βάλσαμο.
γ). επικυροί την μνημονευθείσαν απόφασιν ως προς το κεφάλαιον 4ον, όπως ο Κ. Ιόρκ εννοηθή υποχρεωμένος εις την πληρωμήν του τόκου επί του διαληφθέντος τρίτου μέρους των προϊόντων.
Και καταψηφίζει τα έξοδα της παρούσης υπέρ του Κ. Μεταξά Σαντορίνου εντο. όν. εις τάληρα δεκαπέντε ούτω μετριασθέντω ένεκα της εκβάσεώς της.
Η παρούσα θέλει τυπωθή.
Ι.Ι. Ρειδ, Αρχιδικαστής
Γεώργιος Μαρκοράς
Σπυρίδων Βαλσαμάκης
Θ. Ζαμπέλης
Εδημοσιεύθη την 15 Μαΐου 1856
εν τη αιθούση των ακροάσεων.
Κ. Ρίκκης
Γραμματεύς του Ανωτάτου Συμβουλίου
*********************
Ευρυδίκη Λειβαδά