Ήταν μια νύχτα σκοτεινή 2-3-2023, που χτύπησε το τηλέφωνό μου … και η φωνή ενός Ληξουριωτόπουλου, φίλου αγαπημένου, του Τασούλη Αραβαντινού- Τζε, μου είπε:
– ‘ ΔΕΝ ΈΧΩ ΚΛΕΊΣΕΙ ΜΆΤΙ… ΔΕΝ ΚΟΙΜΆΜΑΙ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΏ…
Ψάχνω φαναράκια, έχεις; Θέλω να τα στείλω ψηλά στον ουρανό, για κείνες τις αδικοχαμένες ψυχούλες που χάθηκαν στα Τέμπη..”.
– Έχω καμμιά 80αριά και θέλω κι εγώ να τα υψώσουμε στα ουράνια, αλλά ο καιρός είναι δύσκολος, δεν ξέρω πως θα γίνει να πετάξουν … στα ουράνια!
Συντονιστήκαμε στην ώρα, βραδινή και κρύα, αέρας παγερός και πλάι στο φέρυ – μπωτ ανάψαμε τα φαναράκια, για να χαρούν οι ψυχές των νέων ανθρώπων που δεν χάρηκαν το όνειρο της ζωής.
Μαζεύτηκε κόσμος πολύς. Το μόνο που έντονα θυμάμαι, ήταν …
πως, όλοι μας υψώναμε τα χέρια ψηλά, ψηλά ανάβαμε το φαναράκι και κοιτούσαμε τα άστρα που μας χαμογελούσαν λυπημένα… ήταν μια Ουράνια Νυχτιά γιομάτη θολή γάζα από δάκρυα!
ΓΕΡΆΣΙΜΟΣ ΓΑΛΑΝΟΣ
Εστάλη στην ΟΔΥΣΣΕΙΑ, 27/2/2026 #ODUSSEIA #ODYSSEIA
