Όταν η αγωνία βαφτίζεται υπερβολή και η δυσαρέσκεια επάγγελμα ίσως και χόμπι
Σε μια χώρα όπου ο μήνας τελειώνει πριν καν αρχίσει, σε μια χώρα που ο μισθός εξαφανίζεται πριν εμφανιστεί και σε μια χώρα που η επιβίωση έγινε προγραμματισμός δόσεων, ο όρος «επαγγελματίες ανησυχούντες» που ελέχθη στο υπουργικό συμβούλιο διά στόματος πρωθυπουργού, δεν ακούστηκε ως ευφυολόγημα. Ακούστηκε ως πρόκληση. Και ίσως ως ομολογία.
Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης μιλώντας στο υπουργικό συμβούλιο, αναφέρθηκε στους «επαγγελματίες ανησυχούντες». Ήταν σαφής. Και η αιχμή ακόμη σαφέστερη. Σε μια περίοδο που οι δημοσκοπήσεις δείχνουν στασιμότητα για τη Νέα Δημοκρατία και ευρύτερη κοινωνική δυσαρέσκεια για ζητήματα από την ακρίβεια και τη στέγαση μέχρι το κράτος δικαίου και τη λειτουργία της Βουλής, η ανησυχία βαφτίστηκε επάγγελμα.
Από χθες, λοιπόν, πλουτίσαμε ως χώρα. Αποκτήσαμε ακόμη μία επαγγελματική κατηγορία. Διότι επαγγελματίες έχουμε πολλούς.
Έχουμε επαγγελματίες πολιτικούς. Κάποιοι εξ αυτών δεν άσκησαν ποτέ, ή για ελάχιστο διάστημα, ένα κανονικό επάγγελμα εκτός κομματικών γραφείων. Καριέρα από έδρανο σε έδρανο και από υπουργικό θώκο σε επιτροπή.
Έχουμε επαγγελματίες αυλοκόλακες των επαγγελματιών πολιτικών. Επικοινωνιακά στηρίγματα, πρόθυμους χειροκροτητές, μόνιμους δικαιολογητές. Σε αυτούς οφείλουμε να εντάξουμε και δημοσιογράφους – γνωστούς και λιγότερο γνωστούς. Όχι όλους. Αλλά αρκετούς ώστε να διαμορφώνεται κλίμα. Επικίνδυνα εργαλεία προπαγάνδας, ιδίως όταν υπηρετούν την εκάστοτε κυβερνητική γραμμή.
Έχουμε επαγγελματίες των fake news. Κατασκευαστές εντυπώσεων, διακινητές φόβου, ειδικούς στη λάσπη.
Έχουμε επαγγελματίες συνδικαλιστές. Με κομματικό καπέλο. Πιο σταθερό από οποιαδήποτε συλλογική διεκδίκηση.
Έχουμε λειτουργούς σε δημόσιες υπηρεσίες – σε μεσαίες, ανώτερες και ανώτατες βαθμίδες – που εξελίχθηκαν σε επαγγελματίες «κολλητούς» της εκάστοτε εξουσίας. Για να διατηρήσουν τη θέση τους. Για να μη διαταραχθεί η ισορροπία τους. Όχι για να υπηρετήσουν τον πολίτη.
Να μην πω για τους επαγγελματίες πατριώτες. Εκείνους που πουλάνε πατριωτισμό με το κιλό, σε κάθε ευκαιρία, ανάλογα με το ακροατήριο.
Και μέσα σε όλους αυτούς, από χθες, έχουμε και τους «επαγγελματίες ανησυχούντες».
Προφανώς, η αιχμή δεν πήγαινε στον απλό πολίτη. Πήγαινε και σε πρόσωπα με βαρύ πολιτικό αποτύπωμα, όπως ο Αντώνης Σαμαράς, ο Κώστας Καραμανλής, ο Προκόπης Παυλόπουλος, και ο Νίκος Δένδιας. Σε όσους, εντός και πέριξ της παράταξης, εκφράζουν προβληματισμό.
Το μήνυμα, όμως, ακούστηκε ευρύτερα:
Δεν δικαιούται ο οποιοσδήποτε να ανησυχεί.
Δεν δικαιούται να βλέπει την ακρίβεια να ροκανίζει τον μισθό.
Δεν δικαιούται να αναρωτιέται πώς θα βρει σπίτι.
Δεν δικαιούται να προβληματίζεται για τη λειτουργία των θεσμών.
Δεν δικαιούται να μιλά για κουκούλωμα σκανδάλων.
Δεν δικαιούται να σκέφτεται πότε θα κάνει πράξη τους λεονταρισμούς του ο Τούρκος γείτονας που τον αντιμετωπίζουμε κυριλάτο
Η ανησυχία, φαίνεται, χρειάζεται άδεια ασκήσεως επαγγέλματος.
Και,εδώ γεννάται ένα ερώτημα: Η φράση ήταν προσωπική έμπνευση του πρωθυπουργού; Ή προϊόν επαγγελματία λογογράφου, κάπου σε ένα γραφείο στο Μέγαρο Μαξίμου, που θεώρησε πως μια «αιχμηρή» ατάκα θα λειτουργήσει συσπειρωτικά;
Όποιος κι αν τη σκέφτηκε, ας κάνει μια βόλτα έξω. Εκεί όπου υπάρχουν οι πραγματικοί επαγγελματίες.
Είναι εκείνοι που βλέπουν τα ρολά των επιχειρήσεών τους να κατεβαίνουν. Όχι μόνο στις γειτονιές, αλλά και στο κέντρο της Αθήνας.
Είναι οι μικρομεσαίοι που δεν ανησυχούν «επαγγελματικά», αλλά υπαρξιακά.
Είναι οι άνθρωποι του αγρού και της κτηνοτροφίας, που βλέπουν το κόστος παραγωγής να εκτοξεύεται και το μέλλον να στενεύει. Που σβήνουν σιωπηλά, χωρίς ατάκες και χωρίς μικρόφωνα.
Δύο παραδείγματα μόνο. Θα μπορούσαν να είναι δεκάδες.
Αν η ανησυχία είναι επάγγελμα, τότε αυτή η χώρα έχει εκατομμύρια «επαγγελματίες». Και κανείς τους δεν πληρώνεται για αυτό. Το αντίθετο. Πληρώνει. Με φόρους. Με λογαριασμούς. Με ανασφάλεια. Με σιωπή.
Και ίσως, τελικά, το πρόβλημα να μην είναι οι «επαγγελματίες ανησυχούντες». Αλλά οι επαγγελματίες που έμαθαν να μη νιώθουν καμία ανησυχία.
Τέρενς Κουίκ – HuffPost
ΟΔΥΣΣΕΙΑ, 27/2/2026 #ODUSSEIA #ODYSSEIA