μπλέκονται σε αυτά τα επεισόδια. Ακόμα και ρήξη κλάδου οικογένειας Άννινων αναφέρονται στα Σύμμικτα του Τσιτσέλη. Οι Ενετοί, παρά τις όποιες προσπάθειες, εμφάνισαν σαφέστατες αδυναμίες ελέγχου της ασφάλειας του νησιού, αφού πολλάκις στέλνουν στρατό που αποτυγχάνει να ελέγξει την ύπαιθρο, ενώ μέλη της διοίκησης έχουν βρεθεί να επηρεάζονται, ακόμα και να συγγενεύουν με κάποιες εκ των φατριών. Το έτος αυτό, (1759) , ξεσπάει νέα εμφύλια διαμάχη μεταξύ των εύπορων οικογενειών Άννινου & Μεταξά. Ο προβλεπτής Alberto Magno αντικαθίσταται από τον Pietro Contarini, ο οποίος λίγο καιρό μετά, δέχεται την βοήθεια του γενικού προνοητή Grimani, που μεταβαίνει προσωπικώς, με στόλο και στρατό από την Κέρκυρα στην νέα πρωτεύουσα της Κεφαλονιάς. Η οικογένεια Άννινου, εκτός από τα Δηλινάτα ελέγχει τα χωριά Διγαλέτο, Κομητάτα, Καλλιγάτα ενώ η οικογένεια Μεταξά, τα χωριά Βαλσαμάτα, Σιμωτάτα, Μακρυώτικα και Μεταξάτα. Με ταχύτατες ενέργειες ο Grimani, οχυρώνει την περιοχή του Αργοστολίου και της Λειβαθούς και με γράμμα ζητεί την υποταγή εις αυτόν, των επικεφαλείς των φατριών. Σε μια επιπλέον ένδειξη καλής θελήσεως , ο γενικός προνοητής διοργανώνει γεύμα στο τότε προσωρινό διοικητήριο που βρισκόταν στο σπίτι του μισέρ Νικολάου Λοβέρδου, στην περιοχή της «Πλάκας» , για να τιμήσει τους άρχοντες των δυο κραταιών οικογενειών, μετά των υιών αυτών. Από την, εκ Δηλινάτων ορμώμενη, οικογένεια Άννινων καλεί τον κόντε Αναστάσιο Άννινο και από την οικογένεια Μεταξά τον κόντε Μαρίνο Μεταξά. Όμως ο ηλικιωμένος κόντε Άννινος, «ανήρ δημοτικός, αγχίνους, φιλόφρων και προσηνής προς τους χωρικούς» , (όπως τον περιγράφει ο Π. Χιώτης στην ιστορία του) δεν πίστεψε τις καλές προθέσεις του Grimani. Με ένα γράμμα του, προσπάθησε να αποτρέψει τον γιό του Μαρίνο Άννινο να μεταβεί σε αυτό το γεύμα «συμφιλίωσης», ενώ διεμήνυσε και στον αντίπαλό του Μεταξά, να μην πάει στην σύναξη. Ο ίδιος, υποκρινόμενος τον ασθενή, έφυγε προς τα Δηλινάτα με το κύριο σώμα ενόπλων του. Και είχε δίκιο. Λίγο μετά την έναρξη του γεύματος, λόχοι Ενετών τουφεκιοφόρων και λογχοφόρων, εισβάλουν στο κτίριο της Ενετικής Διοίκησης, αποκλείουν τις προσβάσεις της τότε μικρής πόλης και αφοπλίζουν τις συνοδείες των κόντηδων. Ενετός ταγματάρχης αφαιρεί τα ξίφη των Μαρίνου Μεταξά & Μαρίνου Άννινου και τους οδηγεί σιδηροδέσμιους σε μια από τις Ενετικές γαλέρες, οι οποίες είχαν γεμίσει τον λιμένα Αργοστολίου. Η γαλέρα απέπλευσε κατευθείαν για Βενετία, σύμφωνα με το σχέδιο του γενικού Προνοητή Grimani. Όμως το έτερο μεγάλο ψάρι , είχε ξεφύγει και βρισκόταν στα περήφανα Δηλινάτικα βουνά. Ο κόντες, ειδοποιημένος για τα εν Αργοστολίω γεγονότα , εφευρίσκει κάτι μοναδικό. Σκηνοθετεί την κηδεία του. Μάλιστα, όπως αναφέρει ο Χιώτης στην ιστορία του, πρόσταξε και τον σαβάνωσαν. Ο Grimani απέστειλε λόχο soldati προς τα Δηλινάτα για να συλλάβουν τον κόντε, όμως βρέθηκαν μπροστά στην «κηδεία» του. Το φέρετρο μεταφέρεται στην Παναγία την Λάμια, οι χωρικοί είναι πενθοφορούντες και ψέλνεται , (κανονικά), η νεκρώσιμη ακολουθία. Μέχρι και τάφο είχαν αρχίσει να ανοίγουν τα παλικάρια του Άννινου, προκειμένου ο άρχοντας να μην έχει την τύχη του υιού του. Οι Ενετοί αποχώρησαν άπραγοι, συλλυπούμενοι μάλιστα την οικογένεια. Λίγο καιρό μετά , ο κόντε Αναστάσιος Άννινος διέφυγε προς την ηπειρωτική Ελλάδα και από εκεί, προς Κωνσταντινούπολη. Και για την ολοκλήρωση της ιστορίας, οι δυο συλληφθέντες Μαρίνος Μεταξάς & Μαρίνος Α. Άννινος οδηγήθηκαν στις φυλακές της Βενετίας, δικάστηκαν από το ανώτατο Ενετικό συμβούλιο των Δέκα και παρά την προσπάθεια μεσιτείας του κόντε Τζώρτζη Χωραφά, ο οποίος τότε ήταν Αντιβασιλέας στο Βασίλειο Νεαπόλεως, απαγχονίστηκαν στην πλατεία Αγίου Μάρκου, «μεταξύ των δυο στηλών Μάρκου & Θεόδωρου προς παραδειγματισμόν» όπως αναφέρει ο Ευστάθιος Λιβιεράτος στην Ιστορία του.
Τα στοιχεία προέρχονται από την ακόλουθη βιβλιογραφία :
«Κεφαλληνιακά Σύμμικτα , Τόμος Β» του Ηλία Τσιτσέλη
«Ιστορία της Νήσου Κεφαλληνίας» του Ευστ. Λιβιεράτου σελ 459 – 461
«Ιστορικά Απομνημονεύματα Επτανήσου» του Π. Χιώτη σελ 427 – 429
Ορέστης Καππάτος
Εστάλη στην ΟΔΥΣΣΕΙΑ, 3/3/2018, #ODYSSEIA